distichon
distichon ī, n., s. distichus.
ut sibi disticiis acies vicina propinquis / et campo propiore stetit
ut Vergilium disticon fecisse commentaria declarant ‥
poesis est opus multorum librorum, ‥ ~on duorum versuum
cartula, percurrens colles camposque liquentes, / disticon hoc cantet semper in ore suo
sticos ‘versus’, unde ~ium duorum versuum carmen
ad divum Cuthbertum ~on Johannis Alti missum ‥ priori ecclesie ‥ Dunelmensis A.D. 1502(
distĭchŏn, (15) ī, n. (δίστιχον), distique [hexamètre et pentamètre] : Suet. Cæs. 51.