distinctor
distinctor, ōris, m. [distinguo],
- one who distinguishes (late Lat.): justorum injustorumque (judices), Amm.22, 3; 18, 1, 2; Aug. in Joann. 20, 12.
dīstīnctor, ōris, m. (distinguo), der Unterscheider, Amm. 18, 1, 2 u. 28, 4, 1. Augustin. in Ioann. 20, 12.
distīnctŏr, ōris, m. (distinguo), celui qui distingue, qui fait la différence : Aug. Ev. Joann. 20, 12.