distinguo
distinguo, to separate, divide, part
- To separate, divide, part.
- A Lit. (very rare, and almost exclusively poet.): onus inclusum numero eodem, Ov. M. 1, 47: crinem docta manu, i.e. to arrange, Sen. Troad. 884; cf. meton.: caput acu, Claud. Nupt. Hon. 284.—Of countries: qui locus Bithyniam et Galatis, Amm.25, 10.—Far more freq. and class. (not in Caes.),
- B Trop., to distinguish, discriminate, = discernere.
- 1 In gen.: ea (crimina) distinguere ac separare, Cic. Verr. 2, 4, 41; cf. with dividere, id. Pis. 28, 69: servos numero, id. Caecin. 20; so, cadentes guttas intervallis, id. de Or. 3, 48, 186: oratorum genera aetatibus, id. Brut. 19: status familiarum agnationibus, id. Leg. 1, 7 fin.: qua via ambigua distinguantur, ostendit, id. Fin. 1, 7; id. Brut. 41, 152; id. Or. 4, 16; cf. secernenda, id. Top. 7, 31: genera causarum, Quint. 4, 2, 68 et saep.: fortes ignavosque, Tac. H. 3, 27: veri similia ab incredibilibus dijudicare et distinguere, Cic. Part. 40; cf.: vera somnia a falsis, id. Div. 2, 61: Vargulam a Crasso, id. de Or. 2, 60, 244: artificem ab inscio, id. Ac. 2 (Luc.), 7, 22: voluntatem a facto, Liv. 45, 24: thesin a causa, Quint. 3, 5, 11 et saep.: vero falsum, Hor. Ep. 1, 10, 29: simiarum genera caudis inter se, Plin. 8, 54, 80.—Pass. impers.: quid inter naturam et rationem intersit, non distinguitur, Cic. N. D. 3, 10, 26; cf.: malus arborem significet an hominem non bonum, apice distinguitur, Quint. 1, 7, 2: nuntiatum Claudio perisse Messalinam, non distincto sua an aliena manu, Tac. A. 11, 38.—
- 2 In partic.
- α In rhet. and gram., to mark the pauses in discourse, to punctuate: puer ut sciat, quo loco versum distinguere debeat, Quint. 1, 8, 1; cf.: eam (orationem) distinguent atque concident, id. 11, 2, 27; and: incidit has (sc. voces) et distinxit in partes, Cic. Rep. 3, 2 Mos.: distinctio est silentii nota, etc., Diom. p. 432 P.—
- β To end, terminate: contationem, Ap. Met. 2, 30, 2.
- II To set off, decorate, adorn (most freq. in the P. a.).
- A Lit.: racemos purpureo colore, Hor. C. 2, 5, 11; so, poma vario colore, Ov. Nux, 31: aurum gemmarum nitor, Sen. Med. 573; cf. Plin. 37, 10, 62, § 171.—
- B Trop.: orationem variare et distinguere quasi quibusdam verborum sententiarumque insignibus, Cic. de Or. 2, 9, 36; so of discourse, id. Inv. 2, 15, 49 (with illustrare); id. de Or. 2, 13; Liv. 9, 17: voluptatem (with variare), Cic. Fin. 1, 11, 38; cf.: coenam comoedis, Plin. Ep. 3, 1, 9.
- —Hence, distinctus, a, um, P. a.
- A (Acc. to I.) Separated, separate, distinct: urbs delubris distincta spatiisque communibus, Cic. Rep. 1, 26: Romana acies distinctior, ex pluribus partibus constans, Liv. 9, 19: Hesiodus circa CXX. annos distinctus ab Homeri aetate, Vell. 1, 7: concentus ex distinctis sonis, Cic. Rep. 2, 42; cf. id. ib. 6, 18: distinctos dignitatis gradus non habebat (civitas), id. ib. 1, 27 fin.—
- 2 Of discourse, properly divided: oratio, Quint. 11, 3, 35. —
- B (Acc. to II.) Decorated, adorned: pocula gemmis distincta, Cic. Verr. 2, 4, 27: distinctum et ornatum caelum astris, id. N. D. 2, 37 fin.: lyra gemmis et dentibus Indis, Ov. M. 11, 167: herbae innumeris floribus, id. ib. 5, 266: retia maculis, id. H. 5, 19.—
- 2 Trop.: oratio et ornata et artificio quodam et expolitione distincta, id. de Or. 1, 12, 50; so of discourse, Quint. 5, 14, 33; and transf., of the speaker himself: utroque genere creber et distinctus Cato, Cic. Brut. 17, 69 fin.; cf. in comp., Tac. Or. 18.—Adv.: distincte.
- 1 (Acc. to I.) Distinctly, clearly: articulatim distincteque dicere, Cic. Leg. 1, 13, 36; id. Or. 28 fin.: scribere, id. Tusc. 2, 3, 7: designare, Plin. Pan. 88, 6.—In the comp.: enuntiare, id. Ep. 7, 13.— Sup.: distinctissime persuadere, Cassiod. Complex ad Ephes. 3.—
- 2 (Acc. to II.) Elegantly, handsomely: qui distincte, qui explicate, qui abundanter, qui illuminate et rebus et verbis dicunt, Cic. de Or. 3, 14, 53; cf. id. Off. 1, 1, 2: distinctius, Plin. Ep. 3, 1, 1.
- 1. onderscheiden, scheiden [voces in partes klanken in afzonderlijke delen ontleden; artificem ab inscio; veri similia ab incredibilibus; falsum vero]; ➤ quid inter naturam et rationem intersit non distinguitur (Cic.);
- 2. (bont) versieren, verfraaien [vaginam gemmis; orationem; vestem auro afzetten; litora tectis et urbibus];
- 3. verschillend kleuren [poma vario colore];
- 4. laten afwisselen, verlevendigen [historiam varietate locorum];
- 5. (Suet.) (gramm. t.t.) onderbreken, pauzeren, interpungeren [exemplaria];
- 6. (Sen.) het haar in orde brengen [crinem doctā manu].
分開。分別。分排。— vocem lingua 分各音。— pocula gemmis 以寶石鑲杯。— unum ab alio 分彼此。
Suggest a Translation
See an image
- to separate, divide, part: onus inclusum numero eodem, O.: qui tabulā distinguitur undā, Iu.: qui nos distinxit, established the division (of ranks in the theatre), Iu.—Fig., to distinguish, discriminate, specify: ea (crimina): servos numero: voluntatem a facto, L.: vero falsum, H.: quid intersit, non distinguitur.—To mark, distinguish, make conspicuous, set off, decorate, adorn: urbs delubris distincta: pocula gemmis: racemos colore, H.: varietatibus distinguendo opere, L.: nigram medio frontem distinctus ab albo Harpalus, i. e. made conspicuous by the contrast, O.
-
…. Utque duae dextra caelum totidemque sinistra parte secant zonae, quinta est ardentior illis, sic onus inclusum numero distinxit eodem cura dei, totidemque plagae tellure premuntur. Quarum quae media est, non est habitabilis aestu nix tegit…
Ovid, Metamorphoses
-
…fuerit quale falsum esse non possit. sed et ad ceteras res habet quandam artem qua vera a falsis possit distinguere, et ad similitudines istas usus adhibendus est ut mater geminos. internoscit consuetudine oculorum, sic tu internosces si…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…;, tam certae res cuiusque propriae et in ea varietate fere melius a deteriore facultate magis quam genere distinguitur atque omne laudatur, quod in suo genere perfectum est, quid censetis, si omnis, qui ubique sunt…
Cicero, de Oratore
-
…potest esse nisi quae non ex una aut duabus sed ex multis animi perceptionibus constat quam si subtraxeris, qui distingues artificem ab inscio non enim fortuito hunc artificem dicemus esse illum negabimus, sed cum alterum percepta et conprehensatenere videmus…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…Panormitam ipsum nonnulla mutasse statim Stroebel vidit. Magnanelli autem haec scribit Difficillimum profecto est manus codicis Vat. accurate distinguere ; sed correctorum praeterquam quod librarius ipse semet nonnumquam correxit, tres manus discerni possunt, quas V c V…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…quidem sunt fere quasi quidam habitus animi sic adfecti et constituti, ut sint singuli inter se proprio virtutis genere distincti ; a quibus ut quaeque res gesta est, ita sit honesta necesse est summeque laudabilis. sunt autem alii…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…conclusis. erant autem et verborum et sententiarum illa lumina quae vocant Graeci σχήματα, quibus tamquam insignibus in ornatu distinguebatur omnis oratio. QVA DE RE AGITVR autem illud quod multis locis in iuris consultorum includitur formulis, id ubi…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…, qui fecerunt modos, a quibus utrisque summittitur aliquid, deinde augetur, extenuatur, inflatur, variatur, distinguitur. Ita sit nobis igitur ornatus et suavis orator nec tamen potest aliter esse ut suavitatem habeat austeram et solidam…
Cicero, de Oratore
-
…Achaia, Asia Pamphyliaque peccarit, ea, quem ad modum locis temporibusque divisa sint, sic criminibus et oratione distinguere Putasne posse, id quod in eius modi reo maxime necessarium est, facere ut, quae ille libidinose ,…
Cicero, Divinatio in Q. Caecilium