distincte
distincte, with precision, distinctly, clearly
distincte, adv.,
- distinctly, clearly; handsomely, etc., v. distinguo, P. a. fin.
dīstīnctē, Adv. m. Compar. (distinctus), gehörig gesondert, mit gehöriger (strenger) Unterscheidung, -Abwechselung, deutlich und bestimmt, dist. concisa brevitas, die gedrängte u. doch deutliche Kürze, Cic.: dist. dicere, Cic.: neque distincte neque distribute scribere, Cic.: ut verborum istorum iunctio varie distincte considat, sich mit mannigfaltiger Abwechselung schließe, Cic.: distinctius in Graeco reperias θεοσέβειαν, Augustin. enchir. 1: Ggstz., cum in eo (libro) distinctius (eingehender) dictum sit, disperse (nur hier u. da) autem de confirmatione et de reprehensione, Cic. de inv. 2, 11. – ➳ Nbf.
computus Paschae ‥ ~ius in ordinem conpositus(
si eadem natura sit tota in singulis temporibus aut simul aut ~e per singula tempora
ex locis ‥ incolatus vel permissis officiis ~ius appellamur
si intellectus non potest ~e ostendere [in Trinitate ] essenciam sine persona vel personam sine persona, igitur nec voluntas poterit ~e frui
ex parte Dei ~e vos adjuro ‥ ut non communicetis ‥ secreta
hanc nostram fundacionem ‥ de verbo in verbum ~e leget
distīnctē (13) (distinctus 1), séparément, dʼune manière distincte, avec netteté : Cic. Leg. 1, 36 ; Or. 99 ; Tusc. 2, 7 || -tius Cic. Inv. 1, 43 ; -issime Cassiod. Compl. Ep. Ephes. 3.
dīstinctē
adv.
- distinctus, with precision, distinctly, clearly: dicere: concisa brevitas.