distinctive
dīstīnctīvē, Adv. (*distinctivus v. distinguo), unterscheidend, Prisc. 17, 193.
si judicant per nativitatem solam ‥, unde nominabitur proles spuria et illegitima ~e immunda?
intellectus non ~e comprehendit vel non distincte apprehendit hoc et illud; ergo non distinguit hoc et illud
alique sunt proprietates perfeccionales primi agentis ad quas distincte concipiendas non oportet intellectum ~e facere per comparacionem ad essencias ad extra
distīnctīvē (distinguo), de façon qui distingue : Prisc. Gramm. 17, 193.