distinctus
distinctus, separated, separate, distinct
distinctus2, variety
distinctus, a, um, Part. and P. a., from distinguo.
distinctus, ūs, m. [distinguo],
- a distinguishing, distinction; object., a difference (post-Aug. and very rare): distinctu pinnarum, * Tac. A. 6, 28; cf. Stat. S. 1, 5, 41.
1. dīstīnctus, a, um, PAdi. m. Compar. (v. distinguo), I) gehörig abgeteilt, -unterschieden, -eingerichtet, urbs delubris d. spatiisque communibus, Cic.: vitae genus d., Plin. ep. – illa (Macedonum) phalanx immobilis et unius generis, Romana acies distinctior (mannigfaltiger), ex pluribus partibus constans, Liv. – übtr., der Zeit nach unterschieden, entfernt, Hesiodus circa CXX annos d. ab Homeri aetate, Vell. – II) von der Rede, mit Ordnung und klarer Gedankenfolge vorgetragen, deutlich und bestimmt, sermo d., Quint.: übtr., v. Redner, utroque distinctior Cicero, mehr Ordnung u. Ideenfolge im Vortrag zeigend, deutlicher u. bestimmter, Tac. dial. 18.
2. dīstīnctus, Abl. ū, m. (distinguo), die Abwechselung in den Farben, die Zeichnung, Tac. ann. 6, 28. Stat. silv. 1, 5, 40.
lunaris saltus supputationes, quas in alterius cartulae †~e [] notavi ed. : ~u
1 distīnctus, (12) a, um, part. p. de distinguo || adjt , varié : acies distinctior Liv. 9, 19, 8, armée plus variée || distinct, séparé : Cic. Rep. 1, 44 || orné, nuancé : pocula gemmis distincta Cic. Verr. 2, 4, 62, coupes rehaussées de pierreries ; [en parl. de style] Br. 69 ; floribus distinctus Ov. M. 5, 266, émaillé de fleurs.
2 distīnctŭs, (16) abl. ū, m. , différence : Tac. Ann. 6, 28 || diversité, variété : Stat. S. 1, 5, 40.
- 1. afgezonderd, onderscheiden, verschillend, afwisselend; ➤ intervalla ratione distincta (Cic.) door nauwkeurige berekening onderscheiden afstanden; civitas distinctos dignitatis gradus non habebat (Cic.);
- 2. precies ingedeeld [acies];
- 3. (v.e. redevoering en redenaar) helder opgebouwd, duidelijk, precies [oratio; -e scribere];
- 4. versierd [urbs delubris];
- 5. (Plin. Min.) goed geordend [vitae genus].
distinctus , us. m. et, v. distinctus
See an image
See an image
dīstinctus (1) adj.with comp.
- P. of distinguo, separated, separate, distinct: genera delictorum: acies distinctior, ex pluribus partibus constans, L.: concentus ex distinctis sonis. — Decorated, adorned, studded, impressive: pocula gemmis: herbae floribus, O.: oratio expolitione: in utroque genere Cato, eminent.
(dīstinctus (2) ūs), m
- STIG-. — Only abl.sing.,variety: pinnarum, Ta.