About

Menu

distinctivus

distinctivus 1 a (gram.) disjunctive. b (phil.) distinctive, constituting or indicating a difference. c (as sb. n.) distinguishing feature. d indicative of a boundary. a inveniuntur saepe conjunctiones in aliarum conjunctionum potestatem transire, ut ‘vel’ ~a conjunctio pro copulativa ponitur Alcuin Gram. 895D.  b omne habens distinctionis vel discretionis causam est quantitas discreta; tempus est hujusmodi, quia ibi est ponere ~ipsum nunc’ quod est discretivum et ~um partium temporis Bacon VIII 229; iste [relaciones] in proprietatibus diversis trium hypostasum ~is radicate sunt Ps.-Gros. Summa 392; cum generacio sit assimilativa quatenus eadem natura communicatur, ~a quatenus est geniti distincti a generante distincto Duns Ord. IV 128.  c per talem speciem non habetur sufficiens ~um quando representat se ut se vel ut objectum, et ita nec sufficiens ~um veri a falso Duns Ord. III 130.  d 1538 marchias seu lapidea aut alia signa ~a et divisiva Form. S. Andr. II 57. 2 discriminative. Bart. Angl. V 7 (v. dijudicativus); auctores perspective virtuti ~e mediante visu ascribunt judicia facienda de xx speciebus visibilium Bacon Maj. II 4; ad omnia ista [sensibilia] concurrit virtus ~a vel sensus communis, eliciens diversos actus de istis secundum modum presentandi speciei per se sensibilis Wycl. Log. II 177.

Saved

Recent