ementior
ementior, to speak falsely, lie, feign, fabricate, falsify, pretend
Could not find ementiare in Logeion dictionaries.
ementiare Verb: present passive subjunctive 2nd singular of ementior
ē-mentĭor, ītus, 4,
- v. dep. a., to put forth or utter falsely, to feign, fabricate, pretend (class.): quae dixisti modo, Omnia ementitus, Plaut. Am. 1, 1, 255 (407): aliquid, Cic. Balb. 2, 5; id. Phil. 2, 33, 83; id. Opt. Gen. 7, 21; Sall. C. 49, 4; Liv. 9, 18; 21, 63, 5 al.—And with acc. and inf. as object, Cic. Planc. 30, 73; Liv. 1, 8; Suet. Calig. 51; Tac. A. 2, 66; 13, 47; id. H. 2, 42 al.; also: aliquem, to feign being any one, Plaut. Trin. 4, 2, 143 (985); Petr. 82, 3.—Absol.: ego haec omnia Chrysogonum fecisse dico, ut ementiretur, etc., Cic. Rosc. Am. 44; id. Div. 1, 9; Suet. Caes. 66; cf.: alii ementiti sunt in eos, quos oderant, Cic. Part. 14, 50: concessum est rhetoribus ementiri in historiis, to depart from truth, id. Brut. 11, 42.☞ ēmentītus, a, um, in pass. signif., forged, fabricated, pretended, C. Memmius ap. Prisc. p. 793 P.; Cic. Phil. 2, 35; id. N. D. 2, 21, 56; id. Tusc. 3, 24, 58; Apul. M. 4, 5, p. 245; Diet. Cret. 1, 20.
ē-mentior, tītus sum, īrī, erlügen, erdichten, lügend od. fälschlich vorgeben, täuschen, auspicia, Cic. u.a. (s. Drak. u. Fabri Liv. 21, 63, 5): falsa naufragia, Liv.: vanitas ementiendae stirpis, Liv.: alqm, sich lügenhaft ausgeben für jmd., Plaut. trin. 985. – mit Acc. u. Infin., eo me beneficio obstrictum esse ementior, Cic.: multiplices fuisse merces ementiebantur, Liv. – m. dopp. Acc. = fälschlich ausgeben für usw., se genitum septemplice Nilo, Ov. met. 5, 188: em. auctorem eius doli Sullam, Tac. ann. 13, 47. – ganz absol., falsche Aussagen machen, Cic. Rosc. Am. 127; part. or. 50. Suet. Caes. 66. – in alqm, gegen jmd. Lügen erdenken, Cic. part. or. 73. – Partic. Perf. auch passiv, auspicia ementita, Cic.: lassitudo ementita, Apul.: ementitus infans, Tertul.: n. pl. subst., ementita et falsa plenaque erroris, Cic. de nat. deor. 2, 56.
See: ementiri
ēmentior, (11) itus sum, īrī, tr., ¶ 1 [abst ] mentir, inventer des choses mensongères : Cic. Br. 42 ; in aliquem Cic. Part. 50, calomnier qqn ¶ 2 dire qqch. mensongèrement, alléguer faussement : auspicia Cic. Phil. 2, 83, annoncer des auspices qui nʼexistent pas ; [avec prop. inf.] Cic. Planc. 73 ; Liv. 1, 8, 5 || part. ementitus avec sens passif, imaginé faussement, controuvé : Cic. Phil. 2, 88 ; Nat. 2, 56 ; Tusc. 3, 58.
- 1. liegen, verzinnen, voorwenden [falsa naufragia]; — p.p. ēmentītus ook pass. gelogen, verzonnen, gespeeld [auspicia; lassitudo];
- 2. (m. dubb. acc.) valselijk aanwijzen als [auctorem eius doli Sullam];
- 3. (abs.) valse uitspraken doen.
ē-mentior ītus, īrī, dep.,
- to speak falsely, lie, feign, fabricate, falsify, pretend: in historiis: quantum sit ementita opinio, i. e. had erred: auspicia: ementiundo invidiam conflare, S.: vanitas ementiendae stirpis, L.: me beneficio obstrictum esse: natam e terrā sibi prolem, L.—P. pass.: de ementitis auspiciis, forged, lying.—As substn.: ementita et falsa.