exoratio
exōrātĭo, ōnis, f. [exoro],
- a moving by entreaty, effectual entreaty, Vulg. Sir. 16, 12: manium paternorum, an appeasing, Quint. Decl. 8.
exōrātio, ōnis, f. (exoro), das Erbitten, Ps. Quint. decl. Mar. trib. 8 in. Vulg. Sirach 16, 12. Rufin. interpr. Orig. in Levit. 13, 3: peccatorum nostrorum, Versöhnung, Augustin. c. duas epp. Pelag. 3, 15.
ferventi ~one ad Deum facta
ista grangia facta ‥ fuit ‥ ad ~onem ‥ ballivi istius loci
exōrātĭō, ōnis, f. (exoro), action de fléchir : Vulg. Sir. 16, 12.
Exorationum epistolis, quoties te monuimus, et ab his periculis eruere te desudamus.