exorator
exorator, one who obtains by entreaty
exōrātor, ōris, m. [exoro],
- one who obtains by entreaty, a successful suppliant, Ter. Hec. 10.
exōrātor, ōris, m. (exoro), der Erbitter, Ter. Hec. prol. alt. 2. Tert. de pudic. 19.
sperantes illis [sanctis ] exoratoribus ut tu /‥ / ‥ laxes ‥ debita nobis
sit apud te pro nobis ~or [Hilarius ] qui tune contra haereticos pro te adstitit assertor
exōrātŏr, ōris, m. (exoro), celui qui obtient par ses prières : Ter. Hec. prol., 2 ; Tert. Pud. 19.
- 1. (Ter.) smekeling;
- 2. (postklass.) pleitbezorger.
exorātor ōris, m
- exoro, one who obtains by entreaty, T.