exorbitatio

exorbĭtātĭo, ōnis, f. [exorbito],

• a deviation, transgression (post-class.): disciplinae, Tert. Idol. 14.

exorbitātio, ōnis, f. (exorbito), die Abweichung von etwas, mundi circumactionis (= παράλλαξις), Chalcid. Tim. 22 D u. 40 B. – übtr., die Abweichung von etw. = die Übertretung einer Sache, ex. disciplinae, Tert. de idol. 14: exorbitationes tuae, Augustin. c. Iulian. 4, 16, 83.

exorbitatio [LL] 1 deviation from course. fit ‥ longo intervallo mundi circuicionis ~o, quam inflammacionis vastitas sequatur necesse est Bradw. CD 102D. 2 error, transgression. s1125 rebus que non eque processerant, ne pari ~one amplius procederent, opem pro posse laturus J. Worc. 22; 1242 ne ‥ nota aliquis vobis possit impingi ab his que tantos decent cives alicujus ex parte aliqua ~onis Gros. Ep. 95; s1422 quanta exhibita fuerat vagandi occasio per tuum recessum flebilem et anormalem ~onem Amund. I 88; 1452 ut ‥ Johannem ab hujusmodi ~onibus arcius compescatis Pri. Cold. 175.

exorbĭtātĭō, ōnis, f. (exorbito), déviation, écart : Tert. Idol. 14.