idololatris
īdōlŏlā̆tris, ĭdis, f., = εἰδωλολατρίς,
- she who worships idols, an idolatress, Prud. Ham. 403 (MSS. idololatrix).
īdōlolatris, tris, f. (*εἰδωλολατρίς), dem Götzendienste ergeben, pars, Ps. Cypr. de mont. Sina et Sion 3. p. 107, 2 H. – subst., die Götzendienerin, Prud. ham. 404 ed. Heins. (die Hdschrn. u.a. Ausgg. idololatrix, was nach Heinsius eine falsche Wortbildung ist).
īdōlŏlătris, ĭdis, f. , celle qui adore des idoles : Prud. Ham. 403.