idolicus
īdōlĭcus, a, um, adj., = εἰδωλικός,
- of or belonging to idols, idolatrous, idol-: res, Tert. Idol. 13: templum, Paul. Nol. Carm. 22, 61 (here scanned with o short).
īdōlicus, a, um (εἰδωλικός), zu den Götzen gehörig, Götzen-, Tert. de idol. 13. Paul. Nol. carm. 22, 61 (wo īdŏlicus gemessen ist).
īdōlĭcus, a, um, dʼidole : Tert. Idol. 13.
Idolica nebula, in Inventione S. Cataldi Episc. tom. 2. SS. Maii pag. 570.