idonee
idonee, fitly, suitably
ĭdōnĕē, adv., v. idoneus fin.
idōneē, Adv. (idoneus), I) auf geeignete Weise, gehörig, Cic. de inv. 1, 20. Apul. met. 4, 28. – m. ad u. Akk., nondum ad innitendum idonee, Apul. flor. 16. p. 22, 12 Kr. – II) hinlänglich, mit gehöriger Sicherheit, ICt. – ➳ Compar. idonius, Tert. de pall. 3.
neque ~ee se excusasset
capere faciatis ‥ c cuniculos ‥ ubi melius et idoneius ‥ capi possint
ut ecclesia ~ee ornetur
ĭdōnĕē (idoneus), dʼune manière convenable : Cic. Inv. 1, 20 || idonius Tert. Pall. 3.
idōneē
adv.
- idoneus, fitly, suitably.