idoneare

idoneare [ML; cf. LL idoneus = found innocent, cleared] , (leg.): a (refl.) to clear oneself (of charge). b ? to discharge (liability). a si aufugerit ‥ were sue sit reus, nisi se possit ~eare secundum ipsius profugi weram, quod eum nesciebat flyman esse (Quad.) GAS 163; lingue sue reus venit, si accusatus se ~eare et accusationem falsare poterit, nisi se redimat wera sua (Ib.) Ib. 203; cum quis aliquem impetit super ullo crimine dicens forte quod ille ymaginatus est mortem principis, ut liceat illi qui accusatus est seipsum ydoneare et, si presens fuerit homo qui crimen mittit, liceat ei per pugnam crimen illud super se impositum si potuerit deicere Upton 78; quando aliquis liber homo accusatur de furto, licet ei in prima vice per sacramentum se ydoneare secundum legem si possit Ib. 79.  b si quis moriens debitor ‥ testamentum traditionis ‥ fecerit, ‥ omne debitum ejus juste restituat et omne factum ydoneare studeat vel culpam incurrat (Leg. Hen. 75. 11) GAS 593.