immisericors
immisericors, pitiless, merciless
immĭsĕrĭcors (inm-), ordis, adj. [inmisericors],
- pitiless, merciless (very rare, but class.): ipsum immisericordem, superbum fuisse, Cic. Inv. 2, 36, 108: judex immisericors atque inexorabilis contra improbos, Gell. 14, 4, 3.—Of things: flucti (i. e. fluctus) inmisericordes jacere, Att. ap. Non. 488, 12 (Fragm. Trag. v. 33 Rib.); Vulg. Jer. 50, 42.—* Adv.: immĭsĕrĭcordĭter, unmercifully: factum a vobis duriter immisericorditerque, Ter. Ad. 662.
immisericors, cordis (in u. misericors), unbarmherzig, v. Pers., Cic. de inv. 2, 108. Gell. 14, 4, 3. Vulg. Ierem. 50, 42. Ambros. enarr. in psalm. 1. § 9 extr.: v. Lebl., flucti, Acc. tr. 33.
Domino scribae et Pharisaei tendebant laqueos insidiarum, putantes eum vel inmisericordem futurum in judicando vel injustum
in rebus ‥ diripiendis crudeliores semper et magis ~des extiterant
heu! quam inmisericordem me comperi modo, cum viderem quam miserabilem eum ‥ fecerim
inmisericors circa imbelles
ne mea negligentia pro reatu ~dis silentii puniretur
feminarum ira crudelis et ~s ulcio
cum demonialium nequiciarum malignitatibus ~dissimis
horrendo et inmisericordi impetu in prenobilem ducem ‥ irruit
montem, unde nobis auxilium veniat [sc. Hen. V ], inmisericors mare mortis absorbuit
immĭsĕrĭcors, dis (in, misericors), qui est sans pitié, impitoyable : Cic. Inv. 2, 108 ; Gell. 14, 4, 3.
immisericors (in-m-) ordis, adj.,
- pitiless, merciless.