immutatus
immūtātus (inm-), a, um, adj. [2. in-mutatus],
- unchanged, unaltered (rare but class.): id mutavit, quia me immutatum videt, Ter. And. 242: veritas est, per quam immutata ea, quae sunt aut ante fuerunt aut futura sunt, dicuntur, Cic. Inv. 2, 53, 162.
immūtātus, a, um, Part., from immuto.
1. immūtātus, a, um (in u. mutatus), unverändert, Cic. de inv. 2, 162. – übtr., der Gesinnung nach, videt me immutatum, Ter. Andr. 242.
2. immūtātus, a, um, Partic. von immuto, w. s.
serenitas aeris ~a iter tuum prosperum factura expectat
esse inmutatum angelorum non est in tempore set in evo
1 immūtātus, a, um, ¶ 1 part. de immuto ¶ 2 adjt , où tout est brouillé, bouleversé : concentus immutatus aut discrepans Cic. Rep. 2, 69, concert confus ou discordant.
2 immūtātus, a, um (in, muto), non changé, invariable, inébranlable : Cic. Inv. 2, 162 ; Ter. Andr. 242.
immūtātus (in-m-) (1) adj.,
- unchanged, unaltered.
immūtātus (2)
- P. of immuto.