impermisceo
impermiscĕo, mixtus, ēre, v. 2 [inpermisceo],
- to mix in, mingle as an ingredient: impermixtum esse alicui rei, Boëth. Consol. 5, 5 al.
im-permisceo (in-permisceo), permixtus, ēre, einmischen, impermixtum esse alci rei, Boëth. de cons. phil. 5. pros. 5. Boëth. de rhet. cogn. 8 u. 9 (in Class. auct. ed. Mai vol. 3. p. 322 sq.).
impermiscĕō, mixtum, ēre, tr., mêler, mélanger : Boet. Cons. 5.