About
Menu

imperitare

imperitare [CL] 1 to continue ordering or commanding. inperitat, judicat vel frequenter imperat GlC I 443; ~o, ~as, i. sepe imperare Osb. Glouc. Deriv. 439. 2 (w. dat.) to rule (over), be in (political) command (of). b to have or exercise control (over animals). rex regum ‥ / ‥ / omnibus imperitans ac perpetualiter extans Wulf. Brev. 271; ipsi etiam principes [sc. Romani], qui toti pene orbi ~arent W. Malm. GR I 1; divido continuum [gl.: quia mors separatio continuitatis] suppremaque linea rerum / omnibus imperito Garl. Epith. IX 332.  b pueri ‥ docti equis ~are W. Fitzst. Thom. prol. 11. 3 to wield (power), (absol.), to reign. fasces imperii reges tum forte gemelli, / Alhfridus imperitans una genitor simul Osuuiu Frith. 207; Bertherus namque patentes / imperitans terras multo terrore regebat Ib. 717; 10‥ ~at, wealdep WW; ~o, ic wealdige vel oferbebeode Ælf. Sup. 178.

Saved

Recent