imperite
imperite, unskilfully, ignorantly, awkwardly
impĕrītē (inp-), adv., v. imperitus fin.
imperītē, Adv. (imperitus), ungeschickt, einfältig, nec imp., Cic.: imperite absurdeque fictum, Cic.: pauca ex Gorgia Platonis imp. excerpta, Quint.: quid potuit dici imperitius, quam etc., Cic. Balb. 20: cum est illud imperitissime dictum de populis fundis, ibid. 27.
quod tu ~e et fallaciter superius denegasti
o piscatores inertes ‥ qui rupta [retia ] vix ~e reficitis
impĕrītē (13) (imperitus), sans sʼy connaître, maladroitement : Cic. Br. 175 ; Phil. 2, 81 ; -tius Cic. Balbo 20 ; -issime Cic. Balbo 27.
imperītē adv.with comp.and sup.
- imperitus, unskilfully, ignorantly, awkwardly: facit: quid potuit dici imperitius?: imperitissime dictum.