impermixtus
impermixtus (inp-), a, um, adj. [2. in-permixtus],
- unmixed: lymphor, Lucil. ap. Non. 212, 3; Ambros. de Noe, 3, 7; id. Ep. 65, 4 fin.
1. im-permixtus (impermistus), a, um (in u. permisceo), unvermischt, Lucil. 1196. Ambros. de Noë 3, 7; ep. 65, 4 extr.
2. im-permixtus, a, um, s. im-permisceo.
fluvius ‥ usque in ipsum mare ~as salsedini undas observat
est igitur causa materialis albedinis perspicuum purum in omni terrestri feculencia inpermixtum
essencie rerum sunt ~e
ita grave quod nichil est in eo levitatis et leve inpermixtum, et hoc est grave absolutum
[agencia et paciencia ] sunt genera distincte ‥ ergo ~e sunt omnes sue species et differencie
species ista [sc. ] est nobilior que mundior est et purior et terre feculencie ~iorof aromatic gum
nil ~um continet calix secularis sine fellis amaritudine
si esset concedendum quod sanguis in suo fonte sit mundior, non aliter ‥ esset concedendum nisi quia illic videtur esse inpermixtior malis humoribus, non autem quia illic sit tenuior et subtilior
est enim scientia [sc. divina ] ~a falsitati
ne mundus iste prospera sine adversis ~a perferat
ne mundi gaudia proveniant ~a
ne leta tristibus veniant ~a
ne solum Anglis gaudia ~a dolori contingerent
in Nortwallia lingua Britannica delicatior, ornatior et laudabilior, quanto alienigenis terra illa ~ior, esse perhibetur
si vellet itaque sacerdos clerico suo et clavigero contentus esse, modica est familia et juxta facultates †competente, eaque sobria et mulierum consortiis ~a
ammoveantur igitur quos huc adduxisti Anglici et alii qui nobis sunt alienigene ut familia tua sit ~a
impermixtus, a, um, ¶ 1 (in, permisceo), non mêlé : Lucil. d. Non. 212, 3 ; Ambr. Noe 3, 7 ¶ 2 part. de impermisceo.