imperitia

impĕrītĭa (inp-), ae, f. [imperitus],

• inexperience, ignorance, awkwardness (mostly post-Aug.; not in Cic. or Caes.): Jugurtha, cognita vanitate atque imperitia legati, subdolus ejus augere amentiam, Sall. J. 38, 1; cf. id. ib. 85, 45: plurimum Marius imperitia hostium confirmatus, id. ib. 99, 1; cf.: pugnam imperitia poscere, Tac. A. 13, 36: juvenum, id. ib. 13, 42: imperitia et rusticitas afferunt interim frigus, Quint. 6, 1, 37: contra Circium serere, imperitia existimatur, Plin. 17, 2, 2, § 21: rerum atque verborum imperitia, Gell. N. A. praef. § 12: nimia, Gai. Inst. 2, 109.—In plur.: grammatico insolentiarum et imperitiarum pleno, id. 7, 17 in lemm.

imperītia, ae, f. (imperitus), die Unerfahrenheit, Unwissenheit, Ungeschicklichkeit, Unkunde, absol., Sall. u.a.: m. subj. Genet., legati, hostium, Sall.: iuvenum, Tac.: m. obj. Genet., rerum, Sen.: verborum, Gell.: inveniendi quid quaeque res exigat, Sen. – Plur., grammaticus insolentiarum et imperitiarum plenus, Gell. 6 (7), 17 lemm.

imperitia [CL] , lack of skill, education, or experience; b (in author’s self-deprecation); c (w. gen. of sb. or gd.). si qui propter ejus [sc. sacerdotis] ~iam vel desidiam seu adulationem perierunt Gildas EB 110; illorum ~iam et insipientiam redarguens, aiebat, ita inquiens “‥ sapientiae studiis multo devotius docere ut studeatis impero” Asser Alf. 106; 10‥ ~ia, †unglædnes[l. ungleawnes] WW (cf. ib.: 8‥ ~ia, of ungleaunesse); nam, juris assertione civilis, nihil est quod magis impediat consensum quam error qui ~iam detegit P. Blois Ep. 19. 70C; parce, precor, et quoniam / pecco per inpericiam / peccatum non require! Id. Carm. 13. 9. 50; Bracton 102 (v. divadiare 1b).  b silui ‥ ~ia ‥ una cum vilibus me meritis inhibentibus ne qualemcumque admonitiunculam scriberem Gildas EB 1; c790 si quid perperam dixi, non mala voluntate sed inperitia me arbitreris loqui Alcuin Ep. 55; c792 caritas me conpulit loqui, quae omnia suffert [cf. I Cor. xiii 7], per quam ut meam ~iam sufferas deprecor Ib. 67 p. 111; quamvis enim valde multi sunt praeter prudentiam vestram, de quorum multum proficere imperitus possim peritia, et quorum subjacere censurae mea me cogat ~ia Anselm (Mon.) I 5; J. Furness Kentig. prol. (v. exiguitas b); confidens quod ipse Dei virtus vires subministrabit quas denegat natura, et ipse Dei sapientia scientiam quam denegat ~ia Fishacre Sent. Prol. 97.  c licet aliquamdiu prohibuisset ~ia sermonis et verecundia minoris etatis, ad nutum tamen venerabilis patris nostri R. ‥ manum apposui ad scribendum Canon. G. Sempr. 35v. preter linguarum omnium ‥ ~iam Gir. SD 132; inquirentes igitur veritatis certitudinem et causam deviacionis ab illa perceperunt ipsam causam esse raciocinandi ~iam Kilwardby OS 419 (cf. ib. 494: ex ~ia raciocinandi); ~ia sive impotencia judicandi S. Faversham Elench. 143.

impĕrītĭa, (13) æ, f. (imperitus), manque de connaissance, ignorance, inexpérience : Sall. J. 38, 1, etc. ; Tac. Ann. 13, 36.

imperitia , ae. f.
無學。蒙。不通。

Suggest a Translation
See an image

imperītia (inp-) ae, f

• imperitus, inexperience, ignorance, awkwardness: legati, S.: pugnam imperitiā poscere, Ta.