impetrabilis
impetrabilis, to be obtained, attainable, practicable
Could not find impetrabili in Logeion dictionaries.
impetrabili Adjective: neuter ablative singular, Adjective: masculine dative singular, Adjective: feminine dative singular, Adjective: neuter dative singular, Adjective: feminine ablative singular, Adjective: masculine ablative singular of impetrabilis
impĕtrābĭlis (inp-), e, adj. [impetro].
- Pass., easy to be obtained, attainable (rare; not in Cic. and Caes.): cui postulanti triumphum rerum gestarum magnitudo impetrabilem faciebat, Liv. 39, 29, 4: venia, id. 36, 33, 5: omnia et tuta apud Romanos, id. 25, 29, 8: votum facite Junoni, Prop. 4 (5), 1, 101: quo impetrabilior pax esset, Liv. 30, 16, 15.—
- II Act., that easily obtains or effects, successful (ante- and post-class.): non potuit venire orator magis ad me impetrabilis, Plaut. Most. 5, 2, 40 (1161): impetrabilior qui vivat, nullus est, id. Merc. 3, 4, 20 (607): Nicator Seleucus efficaciae impetrabilis rex, Anim. 14, 8: dies, on which a wish is gained, favorable, propitious, Plaut. Ep. 3, 2, 6 (342): efficacia, Amm.14, 8, 6; 15, 8, 21.— Adv.: impĕtrābĭlĭter, in a way likely to attain: impetrabilius, Symm. Or. pro Patr. 4 Mai.
impetrābilis, e (impetro), I) passiv = leicht erlangbar, erreichbar, venia, Liv. u. Tac.: triumphus, pax, Liv.: Iunonis votum facere impetrabile, Prop. – II) aktiv = leicht erlangend, -auswirkend, -durchsetzend, -ausrichtend, rüstig, dux, Amm.: non potuit venire orator magis ad me imp., mich überzeugender ( πιθανώτερος), Plaut.: impetrabilior qui vivat nullus est, Plaut. merc. 605. – übtr. von Lebl., efficaciae impetrabilis rex, im Durchführen seiner Unternehmungen glücklich, Amm.: dies, ein ersprießlicher (an dem mein Wunsch erfüllt worden ist), Plaut. – Dav. impetrābilius, Adv. im Compar., erreichbarer, Symm. oratio pro patre 4.
ecce quod non est ~e impetrat
scimus, absentibus tot patronis, nil vestre utilitatis posse in Romana curia impetrari vel si forsitan aliquid ~e confidatur, credite nobis quod ‥
impetrābĭlĭs, (14) e (impetro), ¶ 1 quʼon peut obtenir : Prop. 4, 1, 101 ; Liv. 39, 29, 4 ¶ 2 qui obtient facilement : Pl. Most. 1162 ; -bilior Pl. Merc. 605 || -bĭlĭter [inus.], de manière à obtenir : -bilius Symm. Or. pro patre 4.
- 1. gemakkelijk verkrijgbaar [venia; triumphus];
- 2. gemakkelijk afdwingend; overtuigend [orator]; aangenaam [dies].
impetrābilis (inp-) e, adj.with comp.
- impetro, to be obtained, attainable, practicable: venia, L.: Iunoni votum facere impetrabile, Pr.: quo impetrabilior pax esset, L.