Logeion | inclinatio

inclīnātĭo, ōnis, f. [inclino], a leaning, bending, inclining to one side (class., esp. in the trop. signif.).

I Lit.
- A In gen.: (corporis) ingressus, cursus, accubitio, inclinatio, sessio, etc., Cic. N. D. 1, 34, 94: corporis, Quint. 1, 11, 16: fortis ac virilis laterum, id. ib. 18: incumbentis in mulierculam, id. 11, 3, 90: alternā egerunt scobem, Plin. 16, 43, 83, § 227: merso navigio inclinatione lateris unius, id. 8, 51, 77, § 208.— In plur.: variis trepidantium inclinationibus, Tac. H. 2, 35; Plin. 37, 10, 58, § 160.—
- B In partic.: caeli, a transl. of the Gr. κλίμα, the inclination or slope of the earth from the equator to the pole, a parallel of latitude, clime, Vitr. 1, 1; Gell. 14, 1, 8; for which, mundi, Vitr. 6, 1.—
II Trop., an inclination, tendency.
- A In gen.: ad meliorem spem, Cic. Sest. 31, 67: crudelitas est inclinatio animi ad asperiora, Sen. Clem. 2, 4 med.: alii (loci communes) ad totius causae inclinationem (faciunt), Quint. 5, 13, 57.—
- B In partic., inclination, bias, favor: voluntatis, Cic. de Or. 2, 29, 129; cf. voluntatum, id. Mur. 26, 53: judicum ad aliquem, Quint. 6, 1, 20: principum inclinatio in hos, offensio in illos, Tac. A. 4, 20: utendum ea inclinatione Caesar ratus, id. ib. 1, 28: senatus, id. ib. 2, 38: animorum, Liv. 44, 31, 1: in aliquem, Tac. H. 2, 92 —
- C Transf.
- - 1 (Qs., a leaning or bending out of its former position; hence.) An alteration, change: communium temporum, Cic. Balb. 26, 58: an ignoratis, populi Romani vectigalia perlevi saepe momento fortunae inclinatione temporis pendere? id. Agr. 2, 29, 80; cf. id. Phil. 5, 10, 26: hoc amplius Theophrastus (scripsit), quae essent in re publica rerum inclinationes et momenta temporum, id. Fin. 5, 4, 11: inclinationes temporum atque momenta, id. Fam. 6, 10, 5; cf. id. Planc. 39, 94.—
  - 2 Rhet. t. t.: vocis, the play of the voice, its elevation and depression in impassioned speech, Cic. Brut. 43, 158; plur., Quint. 11, 3, 168. —
  - 3 In the old gram. lang., the formation or derivation of a word, Varr. L. L. 9, § 1 Müll.

inclīnātio, ōnis, f. (inclino), das Sich-Neigen, die Neigung, Biegung, Krümmung, I) eig.: A) im allg.: incl. corporis, Quint., im Zshg. bl. incl., Cic., das Sich-Bücken: incl. incumbentis in mulierculam Verris, Quint.: incl. lateris unius (des Schiffes), Plin.: iam inclinatio maris (erat), Sen.: altera inclinatio, quā (terra) in latera nutat, Sen.: vertebrarum, quae in spina sunt, inclinationes, Einbiegungen der Rückenwirbel, Cels. – B) insbes.: 1) als Übersetzung des griech. κλίμα, incl. caeli, die Neigung der Erde vom Äquator an gegen die Pole, die Polhöhe, Himmelsgegend, Vitr. u. Gell.: dass. incl. mundi, Vitr. – 2) als gramm. t. t., die Abbeugung eines Wortes von einem Stamme, die Ableitung, Varro LL. 9, 1 u. 9, 114. – 3) als rhet. t. t., incl. vocis, das Steigen und Sinken, der Wechsel der Stimme, wenn der Redner bald in den höchsten, bald in den tiefsten Tönen spricht, Cic. Brut. 158. Sen. suas. 2, 10: Plur., Quint. 11, 3, 168. – II) übtr.: A) im allg., die Neigung, Wendung, Hinneigung, fieri quaedam ad meliorem spem inclinatio visa est, Cic.: inclinatio animi ad asperiora, Sen.: ut ad alia, sic etiam ad moriendum inconsulta animi inclinatio, Sen. – B) insbes.: 1) die wohlwollende Neigung, Hinneigung, Zuneigung, voluntatis u. voluntatum, Cic.: senatus et populi, Lampr.: iudicum ad nos, Quint.: Plur., variae in hunc aut illum Vitellii inclinationes, Tac. – 2) die Wendung = die veränderte Richtung, der Wechsel der Verhältnisse usw., ratio (Geist) atque inclinatio temporum, Cic.: minimis momentis maximae inclinationes temporum fiunt, Cic.: fit ad meliorem spem inclinatio, Cic.: quae essent in re publica rerum inclinationes et momenta temporum, Cic.: fieretque cum eo mira quaedam fortunae inclinatio, Iustin.: utendum inclinatione eā ratus, veränderten Stimmung, Tac.

inclinatio [CL] 1 a the condition of being inclined, slanting position. b the action of tilting; in quot., decanting. a Bacon V 163 (v. homo 15). b superfunde oleum hoc album et destilla, iterumque impone atque per ~onem tunc amove, non per destillacionem Ripley 362. 2 bow, genuflexion. 796 humilitas ‥ quae in capitis ~one ‥ ostenditur Alcuin Ep. 117; per orationum devotionem et ~onum humiliationem Canon. G. Sempr. 41; debet benediccionem ad gradum accipere ‥ eaque recepta et facta ~one, antiphonam ‥ inchoabit Cust. Westm. 35; [novicii] doceantur facere ~onem, longam veniam, et curtam veniam Cust. Cant. 5; c1476 participacionem omnium observanciarum regularium ‥ in vigiliis, jejuniis, et elemosinis, in ~onibus, prostracionibus, et disciplinacionibus FormA 336. 3 declining or passing away (in quot., of darkness). Cf. inclinare 7b. pulchre ‥ decessionem noctis ~onem dicit umbrarum Bede Cant. (iv 6) 1135. 4 natural inclination. b (phil.) ‘inclination’, tendency. ~o naturalis et recta racio dictat quod facienda sit humani generis propagacio Holcot Wisd. 157; homo bonae ~onis Plusc. VII 26. b existens in dispositione sibi naturali in ea quiescit, ut ponderosum existens in centro terre. si autem sursum esset, ipsum haberet ~onem tendentem deorsum, unde, si relinqueretur sue nature, transmutaretur a loco sursum usque ad locum deorsum J. Blund An. 4; hec unitas [sc. syllabe] est ~o continue ad sonum vocalis formandum, super quam ~onem sicut supra naturalem cadunt ~ones ad formandas consonantes sicut ~ones accidentales Gros. 10; cum nullam habeat es ~onem ad educendam in se statue figuram Id. Hexaem. VII 1. 1; modus est ~o animi varios ejus affectus demonstrans. cum omnis enim ~o sit in effectum ut sit, ‥ erit prima ~o animi ubi primo invenitur compositio Ps.-Gros. Gram. 48; ab actu dividendi dependet tota construccio et perfectus est sermo ab ~one dividendi Ib. 61; cum verbum significet ~onem ad substanciam, dat intelligere substanciam a parte ante Bacon XV 28; si aliqua forma non saciaret capacitatem materie, stante illa forma in materia inclinaretur materia ad aliam formam naturaliter, et per consequens sub ista quiesceret violenter, nam quodcumque prohibens aliquid ab illo ad quod est ~o naturalis ipsius est violentum sibi, sicut apparet de quiete gravis extra centrum Duns Ord. II 3; quid intelligitur per ~onem? aut quod aliqua forma sit in intellectu per quam inclinetur aut nihil Ib. III 274; talis ~o non est nisi quedam habitudo rei ad aliquid, et ita parum habet de actualitate T. Sutton Quodl. 598; dico quod ~o sive appetitus dupliciter accipitur, sc. large et stricte. large accipiendo ~onem, non est aliud quam esse in potencia ad aliud sine omni ~one et activitate ad contrarium; et sic materia est in potencia naturali ad formam et inclinatur ad eam. ‥ stricte accipitur ~o secundum quod addit aliquid ultra esse in potencia receptiva, puta activitatem Ockham Quodl. 290. 5 (act of) stooping, humbling oneself (in quots., w. ref. to Christ’s assumption of human nature). hec est ~o ejus, qua se inclinavit ut nos erigeret Ailr. Serm. 30. 13; ~o majestatis tue ad nos de celo in carne descendentis J. Ford Serm. 33. 8.

inclīnātĭō, (11) ōnis, f. (inclino), ¶ 1 action de pencher, inclinaison ; [les mouvements du corps pour se baisser] : Cic. Nat. 1, 94 ; Quint. 1, 11, 16 || atomorum Cic. Nat. 1, 73, la déviation des atomes || inclinaison dʼun navire sur un côté : Plin. 8, 208 || inclinaison de la terre de lʼéquateur vers le pôle, hauteur polaire, zone géographique : Gell. 14, 1, 8 ; Vitr. Arch. 1, 1 ; 6, 1 ¶ 2 [fig.] b) inclination, tendance, ad rem, vers qqch. : Cic. Sest. 67 ; Sen. Clem. 2, 4, 3 ; b) penchant pour, propension favorable : voluntatis Cic. de Or. 2, 129 ; voluntatum Cic. Mur. 53, un penchant favorable de la volonté, des volontés, cf. Tac. Ann. 4, 20 ; H. 2, 92 ; c) déviation, changement des événements, des circonstances : Cic. Phil. 5, 26 ; Fin. 5, 11 ; Agr. 2, 80 ; Balbo 58.

inclīnātiō, ōnis f (inclino)

1. neiging, buiging, helling, inclinatie [mundi];
2. (retor. t.t.) ~ vocis verheffing en daling v.d. stem;
3. (metaf.) genegenheid [in alqm]; geneigdheid [animi ad asperiora];
4. wisseling, verandering [temporum; ad meliorem spem].

inclinatio , onis. f.
傾。偏。彎。俯。垂。變。— rerum et temporum 各國之亂。— temporis 天氣之變。— caeli 水土。— voluntatis 本心所向。

Suggest a Translation
See an image

, Salutationis apud Monachos species, quæ soli Abbati debetur. Ingulphus pag. 886. de Priore : Et quia in medio fratrum rector est eorum, in honore, præter Inclinationes, omnis honor ei et reverentia exhibeatur. , Submissio, humiliatio. Epist. Archiepiscopi Bulgariæ, in Gestis Innoc. III. PP. pag. 56 : Multas Inclinationes et magnas preces ad Dominum et gloriosissimum et Cathedralem Apostolicæ sedis, etc. Ubi perperam editum indivinationes. Rectius in alia ejusdem Archiepiscopi pag. 71 : Ipse multas Inclinationes et multas sanitates a me Basilio humili Bulgarorum et Blancorum Primate erga patrem universorum... sanctissimum Papam Innocentium, etc. . Udalricus lib. 3. Consuetud. Cluniac. cap. 2 : Quilibet novitius est instruendus, ut regulariter sciat caput inclinare, scilicet non dorso arcuato, ut quibusdam negligentibus est familiare : sed ita ut dorsum sit summissius quam lumbi, et caput submissius quam dorsum : quam Inclinationem nos per usum Ante et Retro appellamus, quia incipit contra Orientem, et finit contra Occidentem. Hinc formula frequens apud eumdem et Bernardum Mon. in Consuetud. MSS. ejusd. Monasterii, Facere ante et retro, vel facto ante et retro nude. Vide Eadmerum de Similitudinibus S. Anselmi cap. 9. supra Ante et retro. Glossar. med. Græcit. col. 422. voce Επίκλισις et Μετανοίαι col. 917. , Salutatio apud moniales in usu, quæ gyrando fit. Reg. soror. Fontis-Ebr. cap. 48 : Prosternat se lectrix et Inclinatione facta cum gyro sedeat in ordine suo.

inclīnātiō ōnis, f

inclino, a leaning, bending, inclining: corporis.—Fig., inclination, tendency, bias, favor: ad meliorem spem: voluntatum: animorum, L.—An alteration, change: temporum.— In rhet.: vocis, play.

Inclinatio

See clima.

inclinatio

Saved

Recent