About

Menu

increpo

increpo, to sound, resound, rustle, patter, rattle, whiz; to reproach

Frieze-Dennison Vergil

increpō, uī, itus, rarely āvī, ātus, 1, n. and a.: to make a noise or din; resound, 8.527; clash, 12.332; snap, 12.755; (fig.), chide, blame, reprimand, 6.387; taunt, 9.560; (w. cognate acc.), utter, 9.504.

Could not find increpitas in Logeion dictionaries.

increpitas Verb: perfect passive participle feminine accusative plural of increpo

increpitas Verb: present active indicative 2nd singular of increpito

increpitas Adjective: feminine accusative plural of increpitus

See increpitas in Morpho

in-crĕpo, ŭi, ĭtum (increpavi, Plaut. Most. 3, 2, 63 (752); Vulg. Psa. 9, 6; Suet. Tib. 52: increpatus, Just. 11, 4, 5; Prud. 7, 195; Liv. 24, 17, 7 Cod.), 1, v. n. and a., to make a noise, sound, resound, to rush, rustle, patter, rattle, whiz (class.).
  • I Lit.
    • A Neutr.: simul ut discus increpuit, Cic. de Or. 2, 5, 21: corvorum increpuit densis exercitus alis, Verg. G. 1, 382.—
      • 2 Transf., to make a noise, be noised abroad: increpui hibernum et fluctus movi maritumos, Plaut. Rud. prol. 69: quicquid increpuerit, Catilinam timeri, Cic. Cat. 1, 7, 18: simul atque increpuit suspicio tumultus, id. Mur. 10, 22: si quid increparet terroris, Liv. 4, 43, 10: haec indigna miserandaque auditu cum apud timentes ... increpuissent, id. 6, 37, 1.—
    • B Act., to utter aloud, produce, give forth (poet.): saevas increpat aura minas, Prop. 1, 17, 6: tuba terribilem sonitum. Verg. A. 9, 504.—
      • 2 To cause to give forth a sound: cum Juppiter atras increpuit nubes, Ov. M. 12, 52: increpuit unda latus, id. Tr. 1, 4, 24; cf.: vincor ut credam miser Sabella pectus increpare carmina, disturb, confuse, Hor. Epod. 17, 28.—
      • 3 To make a noise at a person, thunder at: timeo totus, ita me increpuit Juppiter, Plaut. Am. 5, 1, 25 (1077).—
  • II Transf.
    • A To exclaim loudly against a person, to blame or upbraid loudly, to chide, rebuke, reprove.— With acc.: numquid increpavit filium? Plaut. Most. 3, 2, 63 (752): maledictis omnes bonos, Sall. C. 21, 4: gravibus probris, Liv. 23, 45, 5: etiam deos verbis ferocioribus, id. 45, 23, 19: cunctantes arma capere, id. 10, 35, 8: increpat ultro Cunctantes socios, Verg. A. 10, 830.—With ad and acc.: dictator ad contionem advocatam increpuit, spoke angrily, Liv. 4, 32, 2.—Absol.: ultro animos tollit dictis, atque increpat ultro, Verg. A. 9, 127.—
    • B To accuse a person of any thing: avaritiae singulos, Suet. Cal. 39: saevitiae populum, id. Galb. 15.—
    • C With an abstract object, to reprove, censure, inveigh against any reprehensible quality or act of a person: illis versibus increpant eorum arrogantiam, Cic. Ac. 2, 23, 74: illius in me perfidiam, id. Q. Fr. 2, 3, 3: fugam, id. de Or. 2, 48, 199 al.
  • —Hence, incrĕ-pĭtus, a, um, Part.
    • A Chided, reproved: praefecti navium graviter increpiti, Liv. 23, 26, 4; 24, 17, 7.—
    • B Accused: ignaviae, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 17.

Saved

Recent