incurabilis

incūrābĭlis, e, adj. [2. in-curo],

• incurable, without remedy (late Lat.), Cassiod. Hist. Eccl. 2, 6.

in-cūrābilis, e = ἀθεράπευτος (Gloss.), unheilbar, Th. Prisc. 2. chron. 7. Cael. Aur. de morb. acut. 2, 37, 191; de morb. chron. 2, 12, 143 u. 3, 8, 107. Cassiod. hist eccl. 2, 6.

incurabilis [LL] , that cannot be cured, incurable: a (of disease, injury, or sim.); b (of person, or part of body; also in fig. context); c (of moral fault). a plures jam medici me viderunt, et esse vulnus ~e asseruerunt. quare nihil aliud expecto nisi mortem Alex. Cant. Mir. 37. p. 234; regius morbus, medicis sane ~is W. Malm. GP IV 171; alii vario genere morborum ~ium consumpti expiraverunt J. Furness Kentig. 29 p. 212; 1301 de infirmitatibus corporis contagiosis seu ~ibus Reg. Cant. 857.  b resedit ‥ sanus, alacer et incolumis qui paulo ante ‥ apparuit vesanus, acer, et ~is R. Cold. Cuthb. 17 p. 36; “que est illa ratio ‥ que dictat papam ‥ incorrigibilem abiciendum? ” “‥ ratio est illa, videlicet quod membrum ~e totius corporis infectivum est pro salute corporis amputandum” Ockham Dial. 568 l. 26; tunc est ptisicus et ~is Gad. 53. 2.  c ingruente communi omnium morbo et ~i fere ambitionis incommodo Gir. PI rec. 1 pref. p. lvii; omne peccatum ~ius est in sene quam juvene Holcot Wisd. 176.

incūrābĭlis, e, incurable : Cassiod. Hist. eccl. 2, 6.