incurro
incurro, to run into, run upon, rush at, make an attack
- I Lit.
- α With in: incurristi amens in columnas, Cic. Or. 67, 224: in domum, id. Off. 3, 17, 68; cf. fig.: mihi videtur praetorius candidatus in consularem quasi desultorius in quadrigarum curriculum incurrere, to run into, id. Mur. 27, 57: in aliquem, id. Planc. 7, 17: in hostem, Flor. 1, 9, 7.—
- β With dat.: armentis incurrere fortibus, Ov. M. 7, 546: proeliantibus Romanis, to rush upon, Tac. A. 2, 16: levi armaturae hostium, Liv. 22, 17, 6: peditum signa cornibus incurrerunt, id. 28, 15, 3: Mauris, Sall. J. 101, 8.—
- γ With a simple acc.: atque eos a tergo incurrerunt, Sall. Fragm. ap. Rufin. de Schem. Lex.: tota vi novissimos, to attack, Tac. A. 1, 51.—
- 2 Milit., to make an inroad or irruption, to invade: in Macedoniam, Liv. 36, 25, 7: in agrum suum, id. 29, 5, 6: in provincias, Flor. 3, 4, 1.—
- B Transf., to border on: agri, qui in publicum Campanum incurrebant, Cic. Agr. 2, 30, 82.—
- II Trop.
- A In gen.: in oculos incurrentes, meeting the sight, Cic. Att. 12, 21, 5: id quod oculis incurrit, Sen. Ben. 1, 5: non solum in oculos, sed etiam in voculas malevolorum, Cic. Fam. 2, 16, 2: ordinem sequens in memoriam notam et aequalem necessario incurro, I am led to, etc., id. Brut. 69, 244: in maximam fraudem, to fall into, id. Off. 3, 13, 55: quaestus in odia hominum, id. ib. 1, 42, 150: in magnam aliquam difficultatem, id. Fam. 4, 2, 4: labor in varias reprehensiones, id. Fin. 1, 1: in morbos, in damna, in dedecora, id. ib. 14, 47: in alterum genus injustitiae, id. Off. 1, 9, 29: in memoriam notam et aequalem, id. Brut. 69, 244: in memoriam communium miseriarum, id. ib. 71, 251. —
- 2 With acc. (post-class.), to incur: crimen loquacitatis, Lact. 2, 7 fin.; cf. pass.: incursus angor, Sid. Ep. 8, 9. —
- B Esp.
- 1 To run against, strike against, offend: si jactor in turba, accuso ... eum qui in me incurrit atque incidit, Cic. Planc. 7, 17: ut in eum non invasisse, sed incurrisse videamur, id. Sest. 6, 14.—Absol.: quis est tam lynceus, qui in tantis tenebris nihil offendat, nusquam incurrat? Cic. Fam. 9, 2, 2. — With acc.: venantium agmen, Sulp.Sev. Dial. 2, 9, 6.—
- 2 To commit a fault (only postclass.): nihil vitii mulier incurrit, Dig. 24, 1, 13: aliquid, Lampr. Alex. Sev. 12.—
- 3 To rush upon, assault carnally: si nihil est, servis incurritur, Juv. 6, 331: sororem, Ap. Met. 10, 23, 26.—
- 4 Of events, to befall, happen, occur to: casus, qui in sapientem potest incurrere, Cic. Tusc. 5, 10, 29: in ipsos etesias, id. Fam. 15, 11, 2: tua λῆψις in quem diem incurrit, nescio, id. Att. 7, 7, 3: natalis plebeiis incurrens Circensibus, Suet. Tib. 26: disputatio, in quam non aliquis locus incurrat, Cic. Top. 21, 79.
- 1. rennen naar, inlopen op, rennen tegen . . . aan (m. in m. acc.) [in columnas (sprw.) met de kop tegen de muur lopen];
- 2. afstormen op, aanvallen (m. in m. acc.; dat.; acc.) [in hostes; levi armaturae hostium; hostium latus];
- 3. een inval doen [in agrum alcis; in Macedoniam];
- 4. ontmoeten, tegen het lijf lopen (m. in m. acc.);
- 5. (metaf.) met woorden aanvallen, uitvaren tegen (m. in m. acc.) [in tribunos militares];
- 6. in oculos ~ in het oog vallen;
- 7. (bij het lezen, schrijven, spreken) stoten op, te spreken komen over (m. in m. acc.);
- 8. (v. plaatsen) grenzen aan, gelegen zijn bij (m. in m. acc.); ➤ agri in publicum Cumanum incurrebant;
- 9. in een toestand geraken, vervallen (m. in m. acc.) [in morbos; in odia hominum; in fraudem];
- 10. (v. gebeurtenissen) gebeuren, plaatsvinden;
- 11. vallen op een bepaald tijdstip, in een bepaalde tijd (m. in m. acc.; dat.) [in alqm diem];
- 12. treffen, overkomen, gebeuren (m. in m. acc.; dat.) [in sapientem];
- 13. (v. rivieren) voortstromen.
往内跑。攻。亂搶。聚集。— in eum 攻其。撞彼。— in morbum 得病。— in odium ejus 遭其恨。— in crimen有罪。犯王法。— in famam ejus 壞其聲名。— difficultatem 逢難。In sapientem potest incurro 賢者亦能犯此。Densis incurrimus armis 吾等密然以攻。Incurrunt agri 連見數田。Quem in diem incurrat nescio 此事逢何日非吾所識。
Suggest a Translation
See an image
- to run into, run upon, rush at, make an attack: Conixi incurrunt hastis, V.: amens in columnas: in hostīs, S.: in Macedoniam, invade, L.: in me, run against: armentis incurrere fortibus, O.: levi armaturae hostium, L.: Mauris, S.: Romano (i. e. Romanis), H.—To extend to, border on: agri, qui in publicum Campanum incurrebant.—Fig., to run against, fall into, incur, meet: in maximam fraudem, fall into: in difficultatem: non solum in oculos, sed etiam in voculas malevolorum.—To run against, strike against, offend, stumble: qui in tantis tenebris nusquam incurrat?:in eum.—To befall, happen, occur to: casus, qui in sapientem potest incurrere: in ipsos etesias.
-
…. Catilina postquam fusas copias seque cum paucis relictum videt, memor generis atque pristinae suae dignitatis in confertissumos hostis incurrit ibique pugnans confoditur. Sed confecto proelio tum vero cerneres, quanta audacia quantaque animi vis fuisset in exercitu Catilinae…
Sallust, Catilina
-
…fragmina coniciens silvarum arbustaque tota, nec validi possunt pontes venientis aquai vim subitam tolerare ita magno turbidus imbri molibus incurrit validis cum viribus amnis, dat sonitu magno stragem volvitque sub undis grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…hominum suum se negotium agere dicant nec facere cuiquam videantur iniuriam. Qui altero genere iniustitiae vacant, in alterum incurrunt ; deserunt enim vitae societatem, quia nihil conferunt in eam studii, nihil operae, nihil facultatum. Quando…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…ferunt cuiusdam fuisse Cerconis ; at Orpheus, id est imago eius ut vos vultis, in animum meum saepe incurrit. Quid quod eiusdem hominis in meum aliae aliae in tuum ; quid quod earum rerum quae numquam omnino fuerunt…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…qui Albanas habeo columnas, clitellis eas adportavi. domus tibi deerat at habebas. pecunia superabat at egebas. incurristi amens in columnas, in alienos insanus insanisti, depressam, caecam, iacentem domum pluris quam te et fortunas…
Cicero, pro Scauro
-
…L. ; Tullius. quae de Sicinio audisti ea mihi probantur, modo ne illa exceptio in aliquem incurrat bene de nobis meritum. sed considerabimus, rem enim probo. de nostro itinere quod statuero, de quinque…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…. respondebo igitur Postumo primum qui nescio quo pacto mihi videtur praetorius candidatus in consularem quasi desultorius in quadrigarum curriculum incurrere. cuius competitores si nihil deliquerunt, dignitati eorum concessit, cum petere destitit ; sin autem eorum aliquis largitus…
Cicero, pro Murena
-
…sic tum avibus magnae res inpetriri solebant. itaque, sinistra dum non exquirimus, in dira et in vitiosa incurrimus. ut P. Claudius, Appii Caeci filius, eiusque collega L. Iunius classis maximas perdiderunt, cum…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…volt videt. Et multa fortasse quae volt, atque in ea, quae non volt, saepe etiam adulescentia incurrit. illud vero idem Caecilius vitiosius tum equidem in senecta hoc deputo miserrimum, sentire ea aetate eumpse esse odiosum…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…argumentatione status coniecturalis exsistit ; aut cum aliquid de utilitate honestate aequitate disseritur deque eis rebus quae his sunt contrariae incurrunt status aut iuris aut nominis ; quod idem contingit in laudationibus. Nam aut negari potest id factum esse quod…
M. Tullius Cicero, Topica