incunctabilis
incunctābĭlis, e, adj. [2. in-cunctor],
- that admits of no delay: illud quoque incunctabile est, ut, etc., Dig. 22, 5, 21.—Hence, adv.: incunctābĭlĭter, unhesitatingly, without delay, Alcim. Sent. ad Phil. 4.
incunctābilis, e (in u. cunctor), unbedenklich, nicht zu bezweifeln, illud quoque incunctabile est, ut etc., Arcad. dig. 22, 5, 21. § 1. – Adv. incunctābiliter, Alc. Avit. homil. 11, 2. p. 121, 24 Peiper.
incūnctābĭlis, e (in, cunctor), qui ne souffre pas dʼhésitation : Dig. 22, 5, 21.
Arcad. Dig. 22. 5. 21. Illud quoque
Incunctabileest, ut, si res exigat, testimonium dicant.