incurabiliter
incūrābiliter, Adv. (incurabilis), unheilbar, Corp. inscr. Lat. 4, 3034c.
perpendens quod tertius ejus filius ‥ ~iter egrotaret
S. Fiatri morbus erat ‥, que ~iter mortem igneam adducit
incūrābĭlĭtĕr (incurabilis), dʼune manière incurable : CIL 4, 3034.