induresco
induresco, to grow hard on, stiffen upon
in-dūresco, rŭi, 3, v. inch. n., to become hard, to harden (cf. percallesco; post-Aug.).
- I Lit.: si vetus condyloma jam induruit, Cels. 6, 18, 8: grana, Col. 2, 20, 2. —
- II Trop.: miles induruerat pro Vitellio, had become unalterably firm in his attachment to Vitellius, Tac. H. 3, 61: in pravum, to become hardened in, Quint. 1, 3, 12.
in-dūrēsco, dūruī, ere, hart werden, sich verhärten, I) eig.: stiria induruit, Verg.: antequam grana indurescant, Colum.: vetus condyloma iam induruit, Cels.: limus interdum in crustam indurescit, Frontin. aqu. – II) übertr.: A) körperl.: corpus ipso induruit usu, härtete sich ab, Ov.: sic veneficiis corpus induruit, ut saxa reverberet, Sen. rhet.: totos induruit artus, erstarkte, Lucan. – B) moralisch: ante animum nostrum formare incipimus et recorrigere, quam indurescat pravitas eius, Sen.: franges enim citius quam corrigas, quae in pravum induruerunt, Quint. – v. Pers., indulsit vitiis; simul et emarcuit et induruit, Sen.: miles induruerat pro Vitellio, hielt unerschütterlich treu zu V., Tac.: tam obstinate magis ac magis (Atticum) induruisse, bleibe mehr u. mehr hartnäckig u. unerschütterlich bei seinem Entschlusse, Plin. ep.
indūrēscō, (13) rŭī, ĕre, intr., se durcir : Col. Rust. 2, 20, 20 ; Cels. Med. 6, 18, 8 || [fig.] sʼendurcir : Quint. 1, 3, 12 ; Tac. H. 3, 61.
- 1. hard, vast worden, verstijven [saxo tot steen];
- 2. (metaf.) stevig, gehard worden; ➤ corpus usu indurescit;
- 3. onbuigzaam, koppig worden; verstarren.
in-dūrēscō uī, —, ere,
- inch, to grow hard on, stiffen upon: Stiria inpexis induruit barbis, V.: saxo induruit tumor, to stone, O.—Fig.: miles induruerat pro Vitellio, had become firmly attached, Ta.