indultor
indultor, ōris, m. [indulgeo],
- a favorer (late Lat.): legis, Tert. adv. Marc. 4, 9.
indultor, ōris, m. (indulgeo), der Begünstiger, Beförderer, legis, Tert. adv. Marc. 4, 9. – u. der Begnadiger, criminum, Isid. de vir. ill. 8. § 10.
regnum suum aut acie gladii victor aut foedere ~or pacis illaesum ‥ tuebatur
Deus fundator fidei, ~or sacerdotii
o verae beatitudinis auctor atque aeternae claritatis ~or [Christe ]
verus largitor vitae perpetuae atque aeternae lucis ~or
sit Deus ‥ peccatis vestris ~or
nostrorum peccaminum mitis ~or
clemens omnipotens ~or
absolutor criminum atque ~or delictorum
summe salvator omnium, / indultor et peccaminum, / Jesu
illum ‥ justum ultorem et misericordem ~orem
injuriarum quarumlibet ‥ pius ~or
cupiens magis ~or esse quam ultor
indultŏr, ōris, m. (indulgeo), celui qui favorise, qui soutient : Tert. Marc. 4, 9 || qui pardonne : Isid. Vir. 8, 10.
Te quoque(Deus) in hoc fine judiciorum nostrorum Indultorum nostris excessibus speramus.