indultum
indultum, i, n. [indulgeo],
- indulgence, permission, grace, favor (post-class.): legis, Cod. Th. 4, 15, 1: principis, id. ib. 3, 10, 1.
indultum, ī, n. (indulgeo), I) die Erlaubnis, Cod. Theod. 3, 10, 1 u. 4, 15, 1. – II) die Bewilligung, das Geschenk, Gloss. IV, 91, 27.
indultum, ī, n. , c. indultus 2 : Cod. Th. 3, 10, 1.
Revocantes, cassantes, et annullantes omnia et singula Indulta, concessiones, dispensationes, etc.Consule Juris canonici commentatores.