infirmor
īnfīrmor, ārī (infirmus), schwach-, entkräftet-, siech-, krank sein, Vulg. Ioann. 4, 46 u. 11, 2; act. apost. 9, 37 u.a. Gregor. epist. 12, 31. – Partiz. subst., infīrmantēs, ium, m., Schwache, Sieche = Kranke, Sulpic. Sev. vit. Martin. 18, 5; epist 2, 12.
īnfirmor, ārī, dép. intr., être malade, débile, infirme : Vulg. Joann. 4, 46 || -mantēs les infirmes, les malades : Sulp. Sev. Vita Mart. 18, 5 ; Ep. 2, 12.