infirmiter
infirmĭter, adv., v. infirmus fin.
īnfīrmiter, Adv. (infirmus), I) nicht fest, ohne Halt, vitulamina inf. posita, Vulg. sap. 4, 4. – II) übtr., haltlos, a) geistig, quod si fuerit a vobis dictum, quam infirmiter invalideque dicatur, ipsa rerum inaequalitas indicabit, halt- u. kraftlos, Arnob. 7, 45. – b) moralisch, carnis sensus inf. pavidus, der mattherzige, zaghafte Sinn, Augustin. de civ. dei 1, 11.
quatenus ‥ nequaquam mundane mussitationis disquisitionibus hereatis ~iter
īnfirmĭtĕr, faiblement : Vulg. Sap. 4, 4 ; Arn. 7, 45.