About

Menu

infirmitorius

infirmitorius [cf. infirmitare, infirmitas] 1 (as sb. m., mon.) infirmarer. magister carpentarius ‥ ~ius conversorum et cocus monachorum Ac. Beaulieu f. 40v. 2 (as sb. f. or n., mon.) infirmary. V. et. infirmatorius 2. c1185 ad ministrandum piperem et ciminum in ~io ‥ monachorum Cart. Sallay 494; postmodum ad locutorium, deinde ad promptuarium et ad refectorium; postmodum ad ~ium Obed. Abingd. 365; c1245 tenemur ‥ invenire ‥ duos lectos in ~io pauperum cum pannis semper paratis caritative Cart. Cockersand 330; hostillarius unum crassetum inter claustrum et hostium ~ie ‥ inveniet Cust. Westm. 88; 1293 an ‥ faciat eos [sc. infirmos] ab infirmitario ‥ procurari Reg. Cant. 1301; 1298 locus ~ii tanquam secretissimus a ‥ secularium ‥ custodiatur accessu Ib. 819; in ~io decumbens saecularium Meaux I 223.

Saved

Recent