About

Menu

infitiari

infitiari [CL], infiti, infitiare 1 to refuse to acknowledge as true, to deny. qui haec ‥ veteris novique testamenti decreta recusaret vel ~iatus fuerit Gildas EB 92; catholici patres ‥ nullatenus ‥ sacrosanctae matris personam fuisse historica relatione ~iari noscuntur Aldh. Met. 4; talem me prius fuisse ut testaris ~iari nequeo Eccl. & Synag. 53; non ~ior neque denego P. Blois Ep. 26. 92A (v. denegare 2); Thomas vero cui jam non erat locus subterfugii vulnus et omnia omnino objecta ~iavit Mir. Wulfst. II 16 p. 170; 1372 †inscitiari [MS: infitiari] certe presens etas non poterit, nec futura posteritas ignorare (Cl) Foed. VI 745. 2 to disclaim responsibility for, to repudiate; b (leg., obligation, charge, or claim). famina verbi / pandere quae poterit gnarus vix ore magister / et tamen infitians non retur frivola lector Aldh. Aen. 100 (Creatura) 82; sacerdote constanter ~iante [ed. PL 1128C: ~iente], cum non posset super homicidio per accusatores convinci ‥ H. Bos. Thom. III 22; accusavit ‥ eum papa in multis . ‥ ille autem singulis respondit, constanter ~iendo Flor. Hist. II 399; in factis notoriis ‥ fiat condempnatio. in occultis autem ~ientibus, judicatur purgatio Leg. Ant. Lond. 66.  b quodsi accusacio sit et ~ianti purgamine male succedat, episcopi judicium subeat GAS 349; sed quin talis sit, nullus potest jure ~iari Tract. Ebor. 656; 1156 Osbertus vero constantissime crimen ~iatus J. Sal. Ep. 16; eo, quocum contraxerat, pactum penitus ~iante Gir. TH II 44; negasti puta et ignorasti jus legis aquilie, que ~iantem dampnum punit in duplum Vac. Lib. paup. 21; s1242 ~iabatur scelus (v. dirationare 1b).

Saved

Recent