infitiatrix
infĭtĭātrix (infĭc-), īcis, f. [infitior],
- she that denies or disowns, Prud. Psych. 680.
īnfitiātrīx, trīcis, f. (Femin. zu infitiator), die Ableugnerin, placitae fidei fraus infitiatrix, Prud. psych. 630.
īnfĭtĭātrīx, īcis, f. , celle qui renie : Prud. Psych. 630.