infitior

infitior, not to confess, to contradict, deny, disown

infĭtĭor (infĭc-), ātus, 1, v. dep. a. [infitiae], not to confess, to contradict, deny, disown.

I In gen.: omnia infitiatur ea, quae dudum confessa est mihi, Plaut. Cist. 4, 1, 9 (661): cum id posset infitiari, repente confessus est, Cic. Cat. 3, 5, 11: verum, id. Part. Or. 14: neque infitiandi ratio, neque defendendi facultas, id. Verr. 2, 4, 47: resistere aut infitiando aut definiendo, id. Part. Or. 29, 102: notitiam alicujus, Ov. P. 4, 6, 42: fama factis infitianda tuis, to be refuted by thy deeds, id. H. 9, 4: Varro Sophocleo non infitiande Cothurno, whom the tragic Muse need not disown, Mart. 5, 30, 1.—
II In partic., to deny any thing promised or received: infitiari creditum fraudare, Paul. ex Fest. p. 112 Müll.: quid si infitiatur, quid si omnino non debetur? Cic. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10: depositum, Juv. 13, 60: praedas, to withhold the promised booty, Flor. 1, 22, 2: pretium, Ov. M. 11, 205: adversus infitiantem in duplum agimus, one who denies a claim, Gai. Inst. 4, 10; 171.

īn-fitior, ātus sum, ārī (in u. fateor), etw. in Abrede stellen, leugnen (ableugnen, verleugnen), von etw. nichts wissen wollen, etw. nicht anerkennen (Ggstz. confiteri), m. vorhergeh. Negation auch = etw. kein Hehl haben, anerkennen, a) eine Tatsache: α) m. Acc.: crimen, Cic.: rem manifestam, Plin. ep.: facinus, Curt.: cum id posset infitiari, repente praeter opinionem confessus est, Cic.: mori malle falsum fatendo quam verum infitiando dolere, Cic.: fama factis infitianda tuis, Ov.: progenies haud infitianda parenti, Ov.: Varro Sophocleo non infitiande cothurno, Mart.: m. dopp. Acc., nos amicos, uns als Fr. verl., Ov. ex Pont. 1, 7, 27. – β) m. folg. Acc. u. Infin. od. m. bl. Infin.: tanto magis infitiandum totum posse extra corpus durare genique, Lucr.: m. vorherg. Negation, neque ego in hoc me hominem esse infitiabor umquam, Cic.: ne possis infitiari (te) dixisse, quae dixeris, Curt.: non est infitiandum Hannibalem tanto praestitisse ceteros imperatores prudentiā, quanto etc., Nep.: neque infitiari possent aut iudicio semel aut comitiis bis ab se peccatum esse, Liv.: in der Frage, an ego poteram infitiari me esse hominem et communem naturae sensum repudiare? Cic.: num infitiari potes te illo die meis praesidiis, meā diligentiā circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse? Cic. – γ) passiv, non infitiari potest m. folg. quin u. Konj., neque item infitiari posse, quin alia causa in praemio sit, alia in poenis, Gell. 6 (7), 3, 40. – δ) absol.: earum rerum nullam sibi iste neque infitiandi rationem neque defendendi facultatem reliquit, Cic.: cui (statui) ab infitiando nomen dederunt, Quint. – b) ableugnen, Empfangenes od. Versprochenes, bes. vor Gericht, depositum inf., ICt.: depositum non inf., Iuven.: praedas, quas promiserat, wegen der (den Soldaten) versprochenen Beuteverteilung Ausflüchte machen, von der versp. B. nichts wissen wollen, Flor. – absol., qui petebat (Kläger) et qui infitiabatur (Ausflüchte machender Schuldner), Varro LL.: quid si infitiatur? quid si omnino non debet? Cic.: quae autem accusantium ac defendentium, eadem petentium et infitiantium ratio est, Quint. – c) absprechen, verweigern, passiv, Floro legatum ex testamento infitiatum esse, Cic. Cluent. 162: Capitolia nostrae infitiata lyrae, Stet. silv. 3, 5, 32.

…Novembris, tum cum multi principes civitatis Roma non tam sui conservandi quam tuorum consiliorum reprimendorum causa profugerunt. num infitiari potes te illo ipso die meis praesidiis, mea diligentia circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse, cum…

Cicero, in Catilinam
…in iudicium vocatur di ablati, fana vexata, nudatae urbes reperiuntur ; earum autem rerum nullam sibi iste neque infitiandi rationem neque defendendi facultatem reliquit ; omnibus in rebus coarguitur a me, convincitur a testibus, urgetur confessione sua…

Cicero, in Verrem
…, de libertate, de capite hominis consularis, praesertim cum haec non in crimine aliquo, quod ille posset infitiari, sed in civili iure consisteret Similique in genere, inferiore ordine, si quis apud nos servisset ex populo…

Cicero, de Oratore
…re exposita recitatione uti oportebit, deinde instare adversario, iterare renovare interrogare num aut scriptum neget aut contra factum infitietur. post iudicem ad vim scripti vocet. Hac confirmatione usus amplificet rem lege laudanda audaciamque confutet eius qui ,…

M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
…ut possis liberalitatem atque benignitatem ab ambitu atque largitione seiungere ; de sicariis, de vene ficiis, de peculatu infitiari necesse est id est igitur genus primum causarum in iudiciis ex controversia facti ; in deliberationibus plerumque ex futuri ,…

Cicero, de Oratore
…quaestionibus resistendum est, quod et dolorem fugientes multi in tormentis ementiti persaepe sint morique maluerint falsum fatendo quam verum infitiando dolere ; multi etiam suam vitam neglexerint, ut eos qui eis cariores quam ipsi sibi essent liberarent ; alii…

M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
…. Etiam id, quod ibidem paulo post v. sq. qualis Q. Pom peius in foedere Numantino infitiando fuit legimus de Q. Pompeio, ut Cicero scriberet hoc Attici responso factum esse videtur. Q. enim…

M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
…mihi veri similia non videnr tur ; sunt enim a prudentia tua remotissima. ne deminuat heres quid, si infitiatur quid, si omnino non debet quid praetor solet iudicare deberi quid ego Fundanio non cupio, non amicus sum…

Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
…improba conferebatur ; qui tum, quamquam ob alias causas tacebant, tamen hominibus omnia timentibus tacendo loqui, non infitiando confiteri videbantur. illi autem aliquo tum timore perterriti, quod acta illa atque omnis res anni superioris labefactari a…

Cicero, pro Sestio

Menu

Word wheel

infitior

Saved

Recent