About
Menu

infitia

infitia [CL infitias ire] , (ire in ~ias) to refuse to acknowledge as true, to deny; b (as sb. f. s.) refusal, denial; c (by conf.) truce. qui emularentur capillorum fluxu feminas; non plusquam femine valerent ad defensandam patriam contra gentes transmarinas. quod in adventu Normannorum eodem anno claruisse; quis eat in ~ias? W. Malm. Wulfst. I 16.  b quid? loquar an sileam? verbi da, Christe, lucernam. / exiguum dixi, liceat jam rumpere longas / inscitia [corr. inficia] cogente moras, ne lingua pudorem / praesumtrix tulerit Frith. 483.  c trewysse, inducie, ~ie, treuga CathA.

Saved

Recent