infitiatio
infitiatio, a denial
infĭtĭātĭo (infĭc-), ōnis,f. [infitior], a denial.
- I In gen.: causam infitiatione defendere, Cic. de Or. 2, 25, 105: ipsam negationem infitiationemque, id. Part. 29, 102. —
- II In partic., a denying or disowning of a debt, Sen. de Ira, 2, 9, 1: circumscriptiones, furta, fraudes, infitiationes, Dig. 47, 2, 69.
īnfitiātio, ōnis, f. (infitior), das In-Abrede-Stellen, das Leugnen, als gerichtl. t. t., a) einer Tatsache: negatio infitiatioque facti, Cic.: inf. beneficii, Sen.: infitiatione uti, Quint.: minus scisse quid actum sit pertinaci infitiatione contendere, Amm.: nostrae fere causae infitiatione (durch Leugnen des Verbrechens) defenduntur, Cic. – b) das Ableugnen des als Darlehn od. zum Aufheben erhaltenen Geldes usw., infitiando depositum nemo facit furtum; nec enim furtum est ipsa infitiatio (verst. depositi), ICt.: Plur., furta, fraudes, infitiationes (Veruntreuungen), Sen. de ira 2, 9, 4.
lis quandoque per ~onem crescit in duplum
ne alter uter ‥ in pensionis retentione illius vel facte solutionis ~one posset malignari
nam et in jure civili lis per ~onem crescebat in duplum
facta litis contestatione per partem ream per ~onem. viz. ‘narrata prout narrantur vera non esse et ideo petita prout petuntur fieri non deberent’
īnfĭtĭātĭō, (14) ōnis, f. (infitior), dénégation : Cic. de Or. 2, 105 ; Part. 102 || désaveu dʼune dette, dʼun dépôt : Sen. Ira 2, 9, 1 ; Dig. 47, 2, 69.
īnfitiātiō ōnis, f
- infitior, a denial.