infit
infit, begins
Frieze-Dennison Vergil
īnfit, irreg. def.: one begins; he begins to speak, 5.708, et al.
in-fit,
- v. def. (infĭunt, Mart. Cap. 2, § 220: infe ἄρξαι, Gloss.: infĭo, Varr. ap. Prisc. 8 fin.), he (she, it), begins: infit me percontarier, Plaut. As. 2, 2, 76 (332): laudare formam virginis, id. Rud. prol. 51. postulare plorans ejulans, ut, etc., id. Aul. 2, 4, 39 (318): commutare animum (with adoritur), Lucr. 3, 515: erigere caput, id. 5, 1208: ita farier, Verg. A. 11, 242. —
- II In partic.
- A He begins to speak: his vocibus infit, Verg. A. 5, 708; cf.: talibus, id. ib. 10, 860: tum ita Tullus infit: Romani, etc., Liv. 1, 28, 4; cf. with acc. and inf.: ibi infit, annum se tertium et octogesimum agere, Liv. 3, 71, 6. —
- B In gen., he speaks, Prud. Apoth. 805.
īn-fit, v. defect. = incipit (zu fio), I) er (sie) fängt an, m. folg. Infin., Plaut. asin. 343, Lucr. u. Verg.: absol., infit (anima), sie ergreift die Initiative ihrer Tätigkeit, Prud. apoth. 804. – II) prägn., er (sie) beginnt, hebt an (zu reden), talia, Apul. met. 6, 11. – m. folg. Acc. u. Infin., Liv. 3, 71, 6. – m. folg. dir. Rede, Enn. fr., Verg., Liv. u.a. – ➳ īnfīunt, Mart. Cap. 2. § 220.
inter quid genus et totum sit, si sapis, infi [gl.: i. infe ]
~it, dixit
talia qui placidus saevis praedonibus infit, / “quid, precor ‥”
“verene dabis istum librum uni ex nobis ‥? ” “dabo” infit “illi”
suspensus ligno, Patri sic Filius infit “Domine ne longe”
fratrem regina precatur et infit / “que mors ‥”
grammatica ad consistentes infit poetas “gaudete ‥”
respondere rogatus breviter imfit “cancellarius iste ‥”
Vergilius prima ecloga infit ‘nos patriae fines et dulcia linquimus arva’
psalmigraphus vates ‥ sacro praesagio orsus infit ‘justitiam tuam non abscondi’
īnfit, v. défectif (infio inus.) = incipit, il commence à [avec lʼinfin.] : Pl. Rud. 51 ; Aul. 318 ; Lucr. 3, 515 ; 5, 1208 ; Virg. En. 11, 242 || [en part.] il commence à parler : Virg. En. 5, 708 ; 10, 860 ; Liv. 1, 28, 4 ; [avec prop. inf.] il commence à dire que : Liv. 3, 7, 6.
➳ la 3e pers. du pl. infiunt d. Capel. 2, 220.
īn-fit
- defect, begins: ita farier, V.—Begins to speak; his vocibus infit, V.: ita Tullus infit: Romani, etc., L.: ibi infit, se agere, etc., L.: causam scitantibus infit, O.