infitiator
infitiator, a denier, repudiator, shuffler
infĭtĭātor (infĭc-), ōris, m. [infitior],
- a denier, esp. one who denies a debt or refuses to restore a deposit: ille infitiator, Cic. de Or. 1, 37, 168; with fraudulentus, Sen. Ben. 3, 27: lentus, a bad debtor, Cic. Cat. 2, 10.
īnfitiātor, ōris, m. (infitior), der In-Abrede-Steller = der Ableugner, Leugner, Ausflüchtemacher, bes. im Schuldenwesen, von solchen, die vor Gericht immer mit Ausflüchten bei der Hand sind, um eine Zahlungsfrist zu erhalten od. von einer Verbindlichkeit befreit zu werden, infit. ac fraudulentus, Sen.: infit. lentus, Cic.: o fallax atque infit., Mart.: infitiator soluti, Sidon.: si ille infitiator probasset iudici ante petitam (eingeklagt) esse pecuniam, quam esset coepta deberi (als es fällig geworden), Cic.
īnfĭtĭātŏr, (14) ōris, m. (infitior), celui qui nie un dépôt : Cic. de Or. 1, 168 ; Sen. Ben. 3, 17, 4.
īnfitiātor ōris, m
- infitior, a denier, repudiator, shuffler: ille: lentus, a bad debtor.