inopinatus
inopinatus, not expected, unexpected, surprising
Could not find inopinatumque in Logeion dictionaries.
inopinatumque Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: masculine genitive plural, Adjective: masculine accusative singular of inopinatus
inopinatumque Noun: neuter vocative singular, Noun: neuter nominative singular, Noun: neuter genitive plural, Noun: neuter accusative singular of inopinatum
ĭn-ŏpīnātus, a, um, not expected, unexpected (class.).
- I Adj.: cum hoc illi improvisum atque inopinatum accidisset, Cic. Verr. 2, 2, 28, § 69: nova tibi haec sunt et inopinata? id. ib. 2, 2, 8, § 24: neque novum neque inopinatum mihi sit, Liv. 6, 40, 3: nec hoc tam re est, quam dictu inopinatum atque mirabile, Cic. Par. 5, 1, § 35: malum, Caes. B. C. 2, 12: finis vitae, Suet. Caes. 87: fraus, Sil. 7, 133: id quoque scriptum est, quod volgo inopinatum est, contrary to the common belief, Gell. 11, 18, 13.—Sup.: inopinatissim us sensus, Aug. Trin. 7, 1.—
- II Subst.: ĭnŏpīnātum, i, n., something unexpected: nihil inopinati accidit, Cic. Tusc. 3, 31, 76.—Hence, ex inopinato, adverbially, unexpectedly: aliae ut ex inopinato observant, id. N. D. 2, 48, 123: repente ex inopinato prope cuncta turbata sunt, Suet. Galb. 10.—Adv. in two forms.
- 1 ĭnŏpīnātē, unexpectedly: aliquem inopinate occupare, Sen. ad Helv. 5.—
- 2 ĭnŏpīnātō, unexpectedly: in castra irrumpere, Liv. 26, 6, 9.
in-opīnātus, a, um, I) passiv = unvermutet, überraschend, α) übh., res, Cic.: malum, Caes.: bellum, Iustin.: finis vitae, Suet.: cum hoc illi inopinatum accĭdisset, Cic.: inopinatissimus sensus, Augustin. de trin. 7, 1. – subst., inopīnātum, ī, n., etwas Unvermutetes, nihil inopinati, Cic.: haec sunt inopinata, Cic.: ex inopinato, unvermutet, Cic. u.a.: verb. repente ex inopinato, Suet. – β) als philos. t. t. = παράδοξος, Sen. ep. 81, 11. Quint. 9, 2, 23. – II) aktiv = nichts vermutend, inopinatos invadere, Liv.: alqm inopinatum opprimere, Liv. u. Val. Max.
diem domini quem ipse ~um promiserit esse venturum
quem videns, ut ignotum et ~um, non parum expavit
~o casu Oxeneford civitatem concremavit
ne voti tui exsecutionem mors ~a preveniat
de ~is rerum eventibus
in te spes ~a meis revixit temporibus
esurire ‥ eo avidius et sitire quo talis tantique dulcoris delicias ~o ammitterent
[Angli ] in unum collecti sunt, ~o resisterunt, et Normannis magnam stragem ‥ intulerunt
dux Gulielmus Anglorum cohortes ~o conglobatas cernens
filii sui ‥ quos illuc pro pace confirmanda credebat advenisse ‥ graves contra eum, ex ~o, proposuere querelas
1 ĭnŏpīnātus, a, um, ¶ 1 inattendu, inopiné : Cic. Verr. 2, 2, 69 ; Domo 9 ; Fam. 12, 5, 1 ; Tusc. 3, 76 || ex inopinato Cic. Nat. 2, 123, à lʼimproviste ¶ 2 [d. Liv. et Val. Max. ] qui ne sʼy attend pas, pris à lʼimproviste = inopinans.
2 ĭnŏpīnātus, (12) a, um, part. de inopīnor [décad.].
- 1. onvermoed, onverwacht (voor: dat.) [malum; bellum; finis vitae];
- 2. = inopinans.
in-opīnātus
adj.,
- not expected, unexpected, surprising: tibi haec inopinata: neque inopinatum mihi sit, L.—As substn.: nihil inopinati accidit: ex inopinato, unexpectedly.