inordinatus

ĭn-ordĭnātus, a, um, adj.,

• not arranged, disordered, irregular: inordinati et incompositi milites, Liv. 22, 50, 8: hostes, id. 35, 29, 5: inordinati in proelium ruunt, id. 23, 27, 5: ordo, Ap. Met. 2, 9, 16 Oud. — Sup.: inordinatissimi pili, Plin. 22, 22, 45, § 91.—In neutr. absol.: idque ex inordinato in ordinem adduxit, disorder, Cic. Univ. 3, 7; Quint. 1, 10, 46; 8, 2, 23; 10, 4, 1.—Adv. in two forms.
• • • 1 ĭnordĭnātē, irregularly: febres redire, Cels. 3, 3; so 1, 4. —
    • 2 ĭnordĭnātim, irregularly: acies non inordinatim incedebant, Amm.19, 7, 3.

in-ōrdinātus, a, um, nicht geordnet, v. Soldaten = nicht in Reih und Glied stehend od. marschierend (dagegen incompositus = nicht in wohlgeordneten, d.i. geschlossenen Abteilungen), dispersi, inordinati exibant, Liv.: inordinati atque incompositi obstrepunt portis, in völliger Unordnung, Liv.: u. so. exercitus incompositus inordinatusque incedit, Liv.: exercitum incompositum inordinatumque procedere, Curt.; vgl. Heerw. Liv. 22, 50, 8. Fabri Liv. 23, 27, 5. – subst., inōrdinātum, ī, n., die Unordnung, ex inordinato in ordinem adducere, Cic. Tim. 9: sciens ordinatorum fortunam confusis inordinatisque praestare, Chalcid. Tim. 30 A.

1 inordinatus [CL] 1 not regularly arranged, disordered. corpora ‥ non transparentia habent paucos poros ‥ ~os in tortuositate T. Sutton Gen. & Corrupt. 72. 2 occurring irregularly, erratic. si quis a sompno excitetur subito ‥ pulsus velox, spissus, tremens et ~us ‥ invenitur Bart. Angl. III 24; Gilb. I 12. 1 (v. erraticus 1c). 3 ungoverned, disorderly, unruly, chaotic: a (of person or group); b (of action or behaviour); c (of abstr.). a videamus quid evangelica tuba mundo personans ~is sacerdotibus eloquatur Gildas EB 92; ex ~a et indisciplinata multitudine sacerdotum P. Blois Ep. 123. 360C; s1381 congregati sunt homines in armes et quasi dementes in maximo turpissimo et ~issimo numero quorum capitanei fuerunt ‥ Chr. Kirkstall 124.  b eum ‥ gentis asperitas, barbara lingua, mores inversi, ritus ~us non prevalebant a predicando repellere V. Birini 9; odor autem, qui non intrinsecus sicut sapor sed extrinsecus sicut odor sentitur, est habitus ~us aut sermo incompositus aut gestus inconveniens Alex. Bath Mor. IV 29 p. 162; quociens suspicantur se inventuros aliquid negligencie aut gestus ~i Cust. Cant. 88.  c casuum ~a volubilitate Anselm I 87 (v. casus 4c); cogitationum turba ~arum Neckam NR II 156 p. 250. 4 (eccl.) not in holy orders, unordained. si duodecim ordinati viri sapientes defuerint, duodecim clericorum ~orum consilium prevaleat (Cadoc 16) VSB 60. 5 inordinate, intemperate, excessive: a (of action or behaviour); b (of sound); c (of other phys. phenomenon). a quod concupiscencia ~a insit nobis patet ex hoc Kilwardby Jejun. 163; s1306 qui [sc. Edwardus II] ‥ Petrum ~a affectione dilexit Ad. Mur. Chr. 9; propter ~um amorem excessus beatitudinis Wycl. Ver. II 56; quorundam hominum ~a brutalitas Croyl. Cont. B 539.  b ~is faminibus Ord. Vit. III 3 p. 61 (v. 1 famen a); tanquam confuso ~oque strepitu Gir. TH III 11; absit ‥ ut in claustro festis diebus cum os tuum ad loquendum aperies, loquacitatem in eodem ore tuo ~am assumas Ad. Scot QEC 17. 829C.  c c1370 calor ~us (v. destructivus). 6 unlawful, forbidden. quodsi hec voluntas ‥ diabolo se injunxerit, ejus recipiendo suggestionem velut ~um semen, adultera mater ‥ filios adulterinos, i. e. vitia ‥, generat Simil. Anselmi 5; 1238 ~ius sit mittere [litteras aut aliquod munus] quam accipere Cap. Aug. 29; ista sunt ~a claustralibus, nisi sint de permissione abbatis, viz. culcita, sarplerium, tapetum Ib. 362; cum rationalis creatura liberum habeat arbitrium teneaturque spontanee obedire suo creatori, injustum et ~um beatitudinis bonum tribui rationali creature inobedienti Gros. Cess. Leg. I 4. 5; ad Romanam curiam obstantibus premissis ~is impedimentis per te ‥ adhibitis recursum ‥ habere non potuissemus Form. S. Andr. I 230.

2 inordinatus , disorderliness, untidiness. numquam ‥ invenitur inmundiciem Deo placuisse quamquam paupertas voluntaria et ~us exterius sibi placuerint AncrR 174.

ĭnōrdĭnātus, (14) a, um, en débandade, non rangé, en désordre : Liv. 22, 50, 8 ; 23, 27, 5 || inordinatum, ī, n. , désordre : Cic. Tim. 7 ; Quint. 1, 10, 46 ; 10, 4, 1 || -tissimus Plin. 22, 91.

inordinatus , a, um. adj.
無次序。混者。

Suggest a Translation
See an image

in-ōrdinātus adj.,

• not arranged, disordered, irregular: milites, L.: inordinati in proelium ruunt, L.—As substn.: idque ex inordinato in ordinem adduxit, disorder.