intemporalis
in -tempŏrālis, e, adj.
- Without time, eternal, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 23, 1; Prud. στεφ. 10, 316. —
- II Untimely, unseasonable: cibus, Cael. Aur. Acut. 2, 10.— Adv.: intempŏrālĭter, unseasonably: uti cataplasmatibus, Cael. Aur. Acut. 1, 9, 50.
in-temporālis, e, I) ohne Zeit, ewig, Apul. de dogm. Plat. 2, 20. Prud. perist. 10, 316. – II) unzeitig, cibus, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 10, 65: somnus, ibid. 3, 18, 176.
~isuntidlic
peccatum temporale est, gratia autem ~is
philosophi probant Deum esse incommutabilem et ~em
intempŏrālis, e, éternel : Apul. Plat. 2, 20 || inopportun : C. Aur. Acut. 2, 10.
Intemporalitasoccurrit,
Intemporaliter, i. intempestive, cap. 15. Adde lib. 2. cap. 10. etc. alias
Deus, justus Judex, qui justitiam Intemporaliter diligit, non vult justitiam servire tempori ; sed tempora potius æquitatis lege concludit.