intemperatus
intemperatus, excessive
in-tempĕrātus, a, um, adj., untempered, inclement.
- I Lit.: quid ad caeli naturam intemperatius, Sen. Cons. ad Helv. 6; hence: intemperatum vinum, unmixed wine, Cael. Aur. Acut. 3, 17, § 158.—
- II Trop., immoderate, intemperate: benevolentia, Cic. Lael. 20.— Adv.: intempĕ-rātē, intemperately: immoderate et intemperate vivere, Cic. Univ. 12.
in-temperātus, a, um, I) = ἄκρατος, unvermischt, vinum, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 17, 158. – II) ungemäßigt, maßlos, übertrieben, intemperatā nocte, in tiefer N., Ov.: int. quaedam benevolentia, Cic.: intemperatissimae perpotationes, Cic. – v. Pers., fui paulo ante intemperatior quam debui, ungehaltener, Cic. Vat. 1.
J. subito cecidit in ilium fontem ex sua †intemerata [l. intemperata ] voluntate et ‥ submersus fuit
quamvis tempus fuerit pluviosum vel aliis procellarum turbinibus ~um(
intempestativa ~a, [in ]oportuna
intempestativus, ~us
immodicus, ~us
tempero ~as, unde temperatus, quod componitur ~us
intempĕrātus, (16) a, um, ¶ 1 non mélangé, pur : C. Aur. Acut. 3, 17, 158 ¶ 2 immodéré, excessif : Cic. Læl. 75.
in-temperātus
adj.,
- excessive: benevolentia.