intemporaliter
intemporāliter, Adv. (intemporalis), unzeitig, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 9, 50 u. de morb. chron. 1, 4, 87.
eam [sc. voluntatem ] ‥ signans quam ~iter aeternus habuit cum Patre communem [cf. ]Joh. vi 38
temporaliter
Domino vices temporum varias intemperaliter moderante
intempŏrālĭtĕr, à contretemps : C. Aur. Acut. 2, 9, 50 ; Chron. 1, 4, 87.