invidiose
invidiose, enviously, hatefully
invĭdĭōsē, adv., v. invidiosus fin.
invidiōsē, Adv. (invidiosus), I) neidisch, mißgünstig, gehässig, bitter, Cic. u.a.: queri alqd, sich bitter beschweren über etw., Suet.: invidiosius in alqo conspici, Iustin.: neque quisquam expulsus (est) invidiosius, keine Vertreibung hat mehr Unwillen erregt, Vell. – II) mißliebig, vivere, Cornif. rhet. 4, 28.
in propriis negotiis nihil profeci, nullum enim tentavi, ne inter cetera, que mihi post reditum meum ~e objecta sunt, objiciatur et illud, quod ‥
Willelmum ‥ fortune vicissitudo eo afflictaverat ~ius quo ante provexerat serenius
animadverti nullum esse discipline mee fautorem ‥ quin ab ipsis ~e circumveniatur
invĭdĭōsē (14) (invidiosus), ¶ 1 avec malveillance, avec jalousie : Cic. Ac. 2, 146 ; Mil. 12 ¶ 2 en excitant la jalousie, en étant mal vu : Her. 4, 28 || -sius Vell. 2, 45.
invidiōsē
adv.
- invidiosus, enviously, hatefully: criminari.