oblivio
oblivio, a being forgotten, forgetfulness, oblivion
- Lit., a being forgotten, forgetfulness, oblivion (class.): oblivio veteris belli, Cic. Imp. Pomp. 4 init.: laudem alicujus ab oblivione atque a silentio vindicare, to rescue from oblivion, id. de Or. 2, 2, 7: meam tuorum erga me meritorum memoriam nulla umquam delebit oblivio, id. Fam. 2, 1, 2: dare aliquid oblivioni, to consign to oblivion, Liv. 1, 31, 3: oblivione obruere, Cic. Brut. 15, 60; for which (late Lat.): oblivioni tradere, Aug. Civ. Dei, 18, 31, 2; Hier. in Psa. 68, 1 al.: omnes ejus injurias voluntariā quādam oblivione contriveram, had consigned to oblivion, Cic. Fam. 1, 9, 20: in oblivionem negoti venire, to forget, id. Verr. 2, 4, 35, § 79: satius erat ista in oblivionem ire, to be forgotten, Sen. Brev. Vit. 13, 7 init.: in oblivionem diuturnitate adduci, Cic. Verr. 1, 17, 54: capit me oblivio alicujus rei, I forget something, id. Off. 1, 8, 26: per oblivionem, through forgetfulness, Suet. Caes. 28: in oblivione est, is forgotten, Vulg. Luc. 12, 6.—In plur.: carpere lividas Obliviones, Hor. C. 4, 9, 34; Gell. 9, 5, 6; Quint. Decl. 306.—
- II Transf.
- A Subject., a forgetting, forgetfulness (post-Aug.): in eo (Claudio) mirati sunt homines et oblivionem et inconsiderantiam, Suet. Claud. 39, Tac. A. 11, 38.—
- B Concr
- 1 Oblivio litterarum, a poet. designation of Orbilius Pupillus, a grammarian, who lost his memory in his old age, Bibacul. ap. Suet. Gram. 9.—
- 2 Flumen Oblivionis, an appellation of the river Limia, in Hispania Tarraconensis, acc. to the Gr. ὁ τῆς λήθης, Mel. 3, 1, 8; Flor. 2, 17, 12; called flumen Oblivio, Liv. Epit. 55.
si cui inponitur opus aliquod et contemptus gratia illud non fecerit, cena careat. si vero ~one, demedium cotidiani victus
[angelus ] intra se retinet apprehensa sine ~one
non hoc fecit negligentia vel ~o, sed magna ‥ cordis ‥ dubitatio
gaudeo ‥ quod a memoria vestra me non ventilavit ~o
xij celdre prebende ‥ non fuerunt ei allocate, per ~onem dicti constabularii, probatam super computo
ne ‥ vel copia vel inopia transeuntium rerum in ~onem decidat aeternorum
non solum omnium que in hoc mundo sunt rerum, sed et cunctorum charorum, amicorum, et parentum ~o
non in omnibus omnino, sed ut in pluribus regnat confusio et morum remissio et ~o virtutum et viget propago vitiorum
prudenter satis ~oni scripti remedium objecerunt, ut vive vocis silentium vox scripta suppleret
semper ‥ remedium ~o doloris est
minime in ~one habui quod parvam partem ‥ pro ‥ donatione ‥ concedo
amnestia, ~o, letargia
letargia, ~o mentis
~o est reposite ymaginis in memoria deletio
si veniat ad cerebrum opilant meatum qui est inter rationalem et memorialem cellulam, unde perpetua sequitur ~o
litargia est ~o mentis que fit ea flemate replente partem cerebri superiorem
ut omnis memoria ‥ tolleretur ‥ et hoc ipsum ‥ ~oni daretur
cogitationes meas stylo alligo, ne ~one fugiant
unde ego ‥ his litterulis vestrae sanctitati fidem meam in memoriam revocare volui, ne thesaurum memoriae longa ~onis rubigine vilescat
postquam hoc judicium putat esse ~oni traditum, rursus suam incipit causam, dicens sibi fieri injuriam
ne ulterius sub ~one jaceant tam preclara patrie lumina
partem divitum occupavit ambitio, partem sepelivit ~o
nec Lethee ~oni silentio recondendum quod ‥(
- 1. vergetelheid, het vergeten; ➤ in oblivionem rei venire iets vergeten; in oblivionem ire in vergetelheid raken; alqm in oblivionem rei adducere iem. iets doen vergeten; ~ alcis rei me capit ik vergeet iets; alqd ab oblivione vindicare aan de vergetelheid ontrukken;
- 2. amnestie, genade; ➤ lex oblivionis;
- 3. (postklass.) vergeetachtigheid, zwak geheugen.
- LIV-, a being forgotten, forgetfulness, oblivion: veteris belli: hominum: (sacra) oblivioni dare, consign to oblivion, L.: iniurias oblivione contriveram, buried: in oblivionem negoti venire, forget: nos servitutis oblivio ceperat, we had forgotten: carpere lividas Obliviones, H.—Forgetfulness, loss of memory: obluctans oblivioni, Cu., Ta.
-
…quippe qui bellum qui discordiam qui cupiditatem ceteraque generis eiusdem ad deum revocet, quae vel morbo vel somno vel oblivione vel vetustate delentur ; eademque de sideribus, quae reprehensa in alio iam in hoc omittantur. Empedocles autem multa…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…, inquam, de optimi viri nobisque amicissimi laudibus libenter audio, tamen incurro in memoriam communium miseriarum, quarum oblivionem quaerens hunc ipsum sermonem produxi longius. Sed de Caesare cupio audire quid tandem Atticus iudicet. et ille Praeclare…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…hostis accesserat, in eo te praetore primum piratae navigaverunt ; neque haec tot et tanta dedecora dissimulatione tua neque oblivione hominum ac taciturnitate tegere voluisti, sed etiam navium praefectos sine ulla causa de complexu parentum suorum, hospitum tuorum…
Cicero, in Verrem
-
…populum a quo missus, an apud senatum a quo ornatus est an dies auget eius desiderium, an magis oblivionem, ac laurea illa magnis periculis parta amittit longo intervallo viriditatem qua re, si qui hominem non diligunt ,…
Cicero, de Provinciis Consularibus
-
…eas res quas idem Caesar anno post et deinceps reliquis annis administravisset in Gallia. Tum Brutus admirans Tantamne fuisse oblivionem, inquit, in scripto praesertim, ut ne legens quidem umquam senserit quantum flagiti commisisset Quid autem, inquam…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…a. . M. CICERO S. D. A. TORQVATO. peto a te ne me putes oblivione tui rarius ad te scribere, quam solebam, sed aut gravitate valetudinis, qua tamen iam paulum videor levari…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…vocas potiusne Treboni mortem quam Caesaris persequimur. Treboni satis persecuti sumus hoste iudicato Dolabella ; Caesaris mors facillime defenditur oblivione et silentio. sed videte quid moliatur. cum mortem Caesaris ulciscendam putat, mortem proponit non eis solum qui…
Cicero, Philippicae
-
…nemini nocens vituperanda est, sed fugienda semper iniuria est. Maxime autem adducuntur plerique, ut eos iustitiae capiat oblivio, cum in imperiorum, honorum, gloriae cupiditatem inciderunt. Quod enim est apud Ennium Núlla sancta sócietas Néc…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…oblitus severitatis et constantiae meae, tamne amens eram ut, cum litterae posteritatis causa repertae sint, quae subsidio oblivioni esse possent, ego recentem putarem memoriam cuncti senatus commentario meo posse superari fero ego te, Torquate, iam…
Cicero, pro Sulla
-
…casu aut in quadam animi permotione ; casu, cum aliter cecidit quam putatum est ; permotione, cum aut oblivio aut error aut aliqua metus aut cupiditatis causa permovit. Sit etiam in imprudentia necessitas ponenda. Rerum autem bonarum…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria