About

Menu

oborior

oborior, to arise, appear, spring up

Frieze-Dennison Vergil

oborior , ortus sum, 4, dep. n.: to arise, spring up; gush, burst forth, 3.492.

Could not find oboritur in Logeion dictionaries.

oboritur Verb: present passive indicative 3rd singular of oborior

See oboritur in Morpho

ŏb-ŏrĭor, ortus, 4,
  • v. dep., to arise, appear, spring up (class.): oboritur, nascitur, nam praepositionem ob pro ad, solitam poni, testis hic versus: tantum gaudium oboriri ex tumultu maximo, Paul. ex Fest. p. 190 Müll.: tenebrae oboriuntur, Plaut. Curc. 2, 3, 30 (309): lacrimis ita fatur obortis, Verg. A. 11, 41; Ov. M. 2, 181: bellum, Liv. 21, 8: laetitia, Ter. Heaut. 680: vide, quanta lux liberalitatis et sapientiae mihi apud te dicenti oboriatur, * Cic. Lig. 3, 6: sitis, Suet. Ner. 34: caligo, id. ib. 19 al.: verba, Ap. Flor. 1, p. 29 Oud.

Saved

Recent